Ana nasaadı

Söleerim uşaklarıma,

Lafediniz gagauzça,

Dokunêr hakikat cana,

Dedä lafına seslenincä.

 

Baktıynan, ne o yaşamak?

Pek derindän, özä kadar,

Sonsuz dünneyi tanımak,

Üüsek bayıra eşiklär.

 

Bilersiniz, ilk eşiktä

Bulunêr paalılıklar:

Ana-bobana, topraana

Hem dilinä hatırlar.

 

Bakınız, dilimizin

Nekadar zor yolu,

Bilin, ki dirilmesi

Sade sizinnän olur.

 

Açınız kiyatları,

Koruyarak yapracıı,

Okuyun masalları,

Onnar ölä çekici.

 

İstärseniz annamaa

Arif fikir’ni dedenin,

Savaşınız siz açmaa

Derinnii söleyişin.

 

Asirlärcä yaratmışlar,

Gösterip en keskin akılı,

Türlü-türlü bilmeycelär,

Cuvaplar içindä saklı.

 

Eer bilmäzseniz geçmişleri,

Annayamaz hiç biriniz,

Nasıl sabaakı günneri

Yaşamaa dooru, yannışsız,

 

Şırası sözün ‒ şiirdä,

Duygulu laflar döküler,

Nelär sä diişer üreendä,

Şılaa da ürään çekiler.

 

Ana dua lafına

Diiyer hayırlık asircä,

İsteer uşaklarına,

Kısmetli olsunnar ömürcä.

 

Üürenin dilinizi,

Lafedin, okuyun, sayın,

Nasıl gözünüzü,

Koruyun, hem hatırlayın.

 

Ne gözäl bayıra pinmäk,

Neetlerä sarp etişeräk,

Ama ne gercik annaşmak,

Ana dilini bileräk!

 

Valentina BUJİLOVA