Bay Vani

Bu iş dekabridäydi. Bän henez indiydim avtobustan avtostanţiyada, da urup sumkayı arkama, gidärdim evä. Evdä bän yoktum bu sıra dört afta, onuştan pek özlediydim evdekileri. Taman bobam da reystän sora dinnenärdi evdä birkaç gün. Pek istärdim onunnan buluşmaa, neçinki iki aya kadar onu görmediydim, hep yollarda, kıpmayıp gözlerini maşinayu koolardı.

 

Bän Kişinövdan gelärkän, bir yaamur boşandı, pek çok yaamadı, ama bizim küüdä yollara bu etti. Yollar yımışadılar, onuştan lääzımdı bakmaa pek islää ayakların altına, ki girmemää batak içinä. Artık karannıcak olardı, hepsi evlerdä tutuşardı şafklar, aylelär toplanardılar iştän sora evlerinä.

Bana kaldıydı iki sokak evädan, açan bän gördüm aul boyunda bir adam. O yatardı erdä, üstü sade batak olmuştu, bir bakıştan vardı nicä annamaa, ani bu adam içki kaptırmış islä. Yayıp kollarını her taraflara, o uyardı suratı yıkarı da daul gibi hırlardı.

Bän düşündüm bu adamın karısı için, nicä bekleer onu da, bilmeyip neredä o, bulamêêr  kendinä er. Yaklaşıp taa yakın, bän benzettim bu sarfoşu bizim senseleyä, bay Vaniyä. Durgunup onun yanında, bän heptän annadım, ani yanılmadım.

 

Yoktu nicä onu brakmaa böla yol üstündä. Erdän suuk geler, hem var nicä kimsey gezsin cöplerindä, alıp onun parasını. Koyup bir tarafa sumkayı, bän başladım onu uyandırmaa. Ama taa ilindi tankı aktarmaa başaşaa, nekadar uyandırmaa bay Vaniyi. Belliydi, ani o dalmıştı uykuya islää, bekim, ona gelärdi, ani o uyuyêr döşeendä.

 

Görüp, ani, sallayıp bay Vaninin kolunu, bän bişey yapmadım, bän başladım onu kaldırmaa. Bezbelli, duydu bu adam, ani onu sallêêrlar nicä çuvalı, da çeketti gelmää kendinä. Baştan açtı     bir gözünü. Kapadı. Açtı öbür gözünü. Kapadı. Açıp ikisini da gözlerini, o yavaş-yavaş uyandı, annayıp neredä bulunêr. Bana geler beni o tanımadı birdän, neçinki sordu bana bir fasıl soruş:

 

– Lambu, sän mi beni dürtersin? Kendin domuz gibi sarfoştun! Ne, ölä hızlı aydın mı?

 

Bän sustum. Bay Vani, oflayıp, emekliyeräk, yavaş-yavaş kalktı ayaklarına, da yaptı bir-iki adım sansın henez üürenärdi gezmää. Kösteklenip taşın üstündä, o uçaceydı burnusunnan batak içinä, bän tutmaydım onu.

 

– Bay Vani, hadi bän sizä yardım edecäm evä etişmää.

 

– Kimsin sän, çocuum? Bän kendim da etişecäm… Ama, hadi yardım et, yoruldum büün, bütün gün iştäydim. Soran ortaklarlan barda üzär gram çektik. Soran taa… allem. Bän artık tutmêêrım aklımda. Senin nicä adın, oolum?

 

Bän söledim bay Vaniya adımı.

 

– Kostika, sän mi?! Gördüm zotkan kimäsä benzeer. Sän ne küüdä görünmersin? Aa,       üürenersin… Üürenmää lääzım. Kırda işlemää pek zor. Üürenin da taa ilin bizdän işläyin da taa çok kazanın…

 

Bay Vaninin aazı hiç kapanmazdı. Gidärdi o yavaş, benim artık başladıydı üfkäm ona çıkmaa. Bir kaç kerä mamu zvonit etti bana. İmää hazır, beni bekleerlär. Söleyip, neçin geç kalêrım, bän kapadım telefonu, gideräk ötää dooru. Benim kurtkam olduydu sade batak, neçinki bay Vani tutunardı bendän bataklı ellärlän. Buna artık bakmayım, bän düşünärdim taa hızlı götürmää onu evä da etişmää aylemä.

 

– Neçin, bay Vani, iştän soran evä gitmemişin? Ne bıkadaradan çok içmişin?

 

Bay Vani, işidip bu lafları, durgundu, da dartıp kendi kolunu benim ellerimdän, söledi:

 

– Sän ne beni üüredersin? Küçüksün taa bu iş için! Yaşamayı taa annamadın, üüredersin büükleri!

 

Görüp, ani bän onu gücendirdim, alatladım sölemää:

 

– Afet, bay Vani. Bän üüretmerim, ama ne, islä mi gelecek buli Soniya, görüp seni bu halda?

 

Söleyeräk bu lafları, bän kaptım bay Vaninin kolunu, da biz toparlandık ötää dooru.

 

– Buli Soni bişey demiyecek… Sän ne, bilmersin mi ani o yok evdä?

 

– Bilmerim. Bän küüdä pek aaz vakıt bulunêrım. Neredä o?

 

– Kazanmakta. Turţiyada. Artık üç yıl Eni Yildan sora olacek. Nicä gitti, bir kerä da evä gelmedi. Sade para yollêr uşaklara hem bana…

 

Bay Vani, zor oflayıp, sustu da biz yollandık ileri dooru, katmayıp bir da laf biri-birimizä.

 

Bän aklımca düşünärdim: ”Dooru da yapêr buli Soni, ani gelmeer. Ne bu sarfoşlan kafa düümää mi? Her avşam gelsin evä içkili, çeketsin baarmaa hem düümää…”

 

Sansın annayıp benin düşünmeklerimi, bay Vani söledi:

 

– Bän taa ileri bıkadar çok içmäzdim. Olardı ayda bir, iki sıra, ama göstür bana makarki   bir adamı küüdä, angısı hiç içmeer. Ştundaları burayı katmêêrım.

 

O zaman, üç yıl geeri, pek zordu paraylan. Uşaklar üürenmää başladılar universiteda, a Kişinevda kendin bilersin nekadar yaşamaa çok para gider. Bän traktorist işlärdim kırda, ama para görärdim siirek. Düşündük biz Soniylän ne yapmaa da para kazanmaa yaşamaa deyni. Bizim komuşuyka taman o vakıt Turţiya hazırlanardı gitmää kazanmaa. Aldık ödünçi para, da dokumentlereni yaptıynan sora Soni gitti Turţiya.

 

Bay Vani sölärdi bunnarı bana, bezbelli bu lafları o her gün kafasından geçirärdi, ama sölemää yoktu kimä. Olmaydı o içkili bän düşünerim, ani bän da işitmiyciidim bunnarı hepsini.

 

– İlk vakıtlar o pek darsıyardı yabancılıkta. Zvonit edärdi her afta, aalardı trubkaya. Bän da pek darsıyardım görüp, nicä o zeetlener Turţiyada. Bän da işlärdim gecä-gündüz, içkiyi heptän braktıydım.

 

Soni gideceykän, bizim aramızda laf oldu, ani o altı ay geçtiynän gelecek evä, da sora düşünecez, gitsin mi o taa bir sıra, ya da dursun evdä, da gidiim kazanmaa bän. Ama altı ay geçti, da Soni laf da yapmazdı evä gelmää deyni. Sölärdi, ani işi pek islä, gelärsa evä, kaybedecek onu, da başka böla paralı er bulamayecek.

 

Bän şaşardım, nereyä kaybeldi o aalayan kaarı, angısı dayanamazdı, ani geçsin vakıt da gelsin evä. Şindi Soni artık zvonit etmää başladı siirek, zvonit edärdi sade sölemää, ani parayı gideyim alma banktan, açan yollardı.

 

Gördüynän, ani Soninin yok neeti gelmää geeri, bän başladım çok içmää. Açan kafan semeli, bän unudêrım birkaç saata, ani evdä bom-boş, karannık, insan yok, seslär işidilmerlär…

 

Uşaklar, görüp ani bän sık sarfoş gezerim, aldılar mamasunun tarafını, söleyip ona, ani taa iyi kalsın Turţiyada, neçin ona lääzım geldiynän çürümää küüdä sarfoşlan. Bän işittim aalemdän, ani mamusu yolladı onnara para yola deyni, da gidip Istanbula buluşmuşlar orada. Evä onnar basmêrlar yıldan zeedä.

 

Benim buazumda sansın bir yumak oldu bay Vaninin laflarından sora. Benim pek canım acardı ona, ama neylän var nasıl yardim etmää burada?…

 

Biz artık yaklaştık bay Vaninin evin yanına.

 

– Benim laflarımı alma cana yakın, Kostika. Ama ileri dooru yaşarkan aylännän yap ölä, ani ihtiarlıkta kalmasın yalnız dünnedä hiç kimseyä diil lääzım.

Silip bataklı ellän yaşlarını, bay Vani örüdü karannık aul içindä…

 

Nikolay ESİR

Добавить комментарий