Boşuna hodullanacam, ani gagauzum, unudarsam Allahı

Haliz bir yıldızçık,

Haliz Ay-Boba.

Var çok yıldızçık yukarda,

Ama ne sevinmäk canıma,

Ki var “bizim kişimiz” orada!           

Halkım, yalvarêrım, bunu anna.

Taa küçükkän, ana-bobalarımız üürederlär bizi herbir işä. Yalnız brakmêêrlar, ani düşmeyelim, sakatlanmayılım, baarêrlar uzaa gitmeyelim ‒ oynayalım evin yanında ya tokat boyunda, brakmêêrlar yaklaşalım ateşä, sivri bıçakları saklêêrlar bizdän…

Çıktıynan ana-boba tokadından kendimizä yol ayırmaa, çok kerä karşı geleriz fena işlärlän. Çok zaman düşeriz dä, “sivri” laflarlan saplêêrız da, kendimiz dä kesileriz, var nicä gidelim uzaa – kaybelelim karannık daalıkta da. Ama sade bilsäk, ani bu yolda da, nicä küçükkän, var bobamız, angısı koruyacek, nasaat verecek, çevirecek türlü fena erlerdän bizi evä – ozaman olacek taa kolay yaşamaa.

Bizim halkımızda var aydınnadıcı – Ay-Boba Mihail Çakir. Neçin biz bunu görmeeriz?

Biz onu hatırlamêêrız, yalvarmêêrız korusun bizi, yardım etsin yaşamamızın zor vakıdında, ama o nicä haliz boba düşüner bizim için. Hem yardım eder.

Annadayım yaşamamdan oluşu, angısı oldu 2011-ci yılda. Üürenärkän birinci kursta Kişinövda, tutêrım aklımda – derslär çeketmesini beklärkän, uuradık Kişinövda Armän mezarlıına, çünkü o universitetin bir korpusuna pek yakındı.

Sıcak ilkyaz havasıydı. O mezarlıın meraklı, balaban fidannarının içindä ne kuytu göründüydü bizä. Dışanda uuldêêr kasaba, hepsi kaçınêr nereyisä, burada sa şamata yok, raatlık.

Geçärkän bir yolcaazdan, siiredärkän patretleri hem okuyarkan laapları, ansızdan gördüm bir mezarda yazı – “M. Çakir”, buna bän pek sevindim. Hiç şüpäm dä yoktu, ani var nicä olsun başka Mihail Çakir. Bän pek az bilärdim onun için – sade nekadar şkolada üürendiydik, ama hiç şüpelänmärdim, ani o burada gömülüymüş. Bän rusça baardım: “Burada Mihail Çakir gömülü, o gagauz!” Ama benim dostum annamadı benim duygularımı…

Bu oluşu bän unuttuydum. Getirdim aklıma ozaman, açan, attıynan göz geeri, gördüm, ne karannıkmış orada, ama varmış orada bir şafkçaaz, angısı yavaş-yavaş götürärmiş beni iilää.

Kendi yaşamasını Ay-Boba Mihail Çakir geçirmiş zaamettä – Allaha hem yakındakılarına. O çevirmiş din kiyatlarını gagauz dilinä – hazırlamış bir en önemni çiiz halkımıza. Kendi yaşamasınnan da göstermiş, nicä lääzım izmet etmää. Neçin biz ondan örnek almêêrız?

Bän herkerä duyardım, ani bizim halkımız – küçük, ama ne gözäl, ne şeremet, çalışkan halk.

Başka laflarlan sölediynän, halkımız – nicä bir yuvacık, neredä pek kuytu hem herkerä var annaşmak, sevgi, birlik. Neredän bunnar? Bu kalitelär alınmadılar boş erdän, onnarı kimsä ekmiş. Vakıdında kırkmış, kazmış, sulamış. Ama bän bunnarı annamardım, sanardım, bezbelli, ölä dä lääzım olsun. Çakirlerin soyu kazanmışlar bizä bu iilii. Onnar koymuşlar çok kuvet, ki evlatları girgin saysınnar kendini gagauz. Onuştan boşuna hodullanacam, ani gagauzum – unudarsam Allahı, unudarsam o soyu, o insannarı, kim okadar çok çalışmış benim için.

Kristina KOÇAN

Hakikatın sesi. — 2014. — № 1.