Canavar yalpak olêr

Büük demir kapudakı küçük kapak kaydı bir tarafa. Açılan boşlukta peydalandı imäklän dolu demir bir çanak.

— Avșam ekmää hazır, ‒ dedi bekçi kapunun öbür tarafından. — Bereketli olsun!

Güldü.

— Baaa, — dedi kapancı, — bu iș nedir acaba?

— Ha, nicä herzaman, — cuvap etti bekçi, — var yaanı, bekim, sıır yaanısı, bekim, domuz yaanısı, bekim, kuzu yaanısı, kim bilir? Bekim, bir fasıl karıșım. Hiç bilmeeriz… Var zarzavat, var çok pișmiș kartofi… Bitkidä var küçük bir kutu portakal suyu. Bereketli olsun, Canavar.

— Beenmeerim, ani bana deerlär Canavar, — dedi kapancı. — Adım Fransuadır.

Bekçi güldü.

— Biz seninnän dost diiliz, Canavar, — dedi. — Deerim sana Canavar, zerä herkez ölä danışêr sana. Sana yakıșêr o ad, diil mi dooru? Var bir sebep, ani koydular seni yalnız kamerasına, zerä sandılar, ani sän bir insan altındakı yaratma gibiysin.

Kapadı kapaa.

— Oho, — dedi bekçi, açarak genä kapaa, — unutmușum bir iș. Var bendä bir kiyat sana deyni. Gözäl kokêr. Acaba senin yavklundan mı?

— Benim yok yavklum, — cuvap etti kapancı, — kızkardașımdan olacek.

— Eh, açan o diil senin yavklun, bekim, bän lääzım yapayım, ani benim olsun. Gözäl mi o senin kızkardașın?

— Kușkulu ol, — dedi kapancı, — bir insan hiç bilmeer, ne gün ölecek.

Bekçi güldü genä.

— Ha, ha, ha, elbetki, islää kısmet! — dedi.

Kiyat peydalandı kapuda.

***

Canavar çıkardı kiyadı konverttän. Nicä herzaman konvert artık açıktı. İyeräk imeesini, okudu onu. Bütün güüdesi tatularlan örtülüydü bașından ayaklarına kadar.

Çok sevgili Fransuam!

Umutlanêrım ani bu kiyat bulêr seni mutlu, makarki yașêrsın cendem gibi yalnız kamerasında. Nicä bilersin, dua ederim senin için her gün. Yalvarêrım Allaha, ani baașlasın sana mutluluk. Vay! Annêêrım, ani bu bir deli istek, ama, bekim, bän bir deli karıyım, kim bilir? Nasılsa, ölä benim istääm. Ne yazık, ani bän yok nasıl dolașayım seni, ama kapan șefleri bana söledilär, ani yasaktır. Lääzım kalayım mutlu yazmaa sana, sanêrım.

Uuu, çok mutluyum, ani  makar biz var nasıl yazıșalım. Bu iș bana verer çok șennik. Benim yașamamda nekadar çok yıl geçti sensiz, sevgili kardașım, bıldıradak, açan gördüm senin için o küçük yazıyı gazetada! Ne yazık, ani ayırdılar ikimizi, açan biz salt beș yaşındaydık! Acaba var mı taa ikizlär, angıları severlär biri-birini, nicä biz, sevgili kardașım?

İslää. Șindi var bir ișim, ani isteerim sölemää sana. Sanêrım, ani zor olacek, zor, ani sorayım onu, hem zor, ani okuyasın onu. Te istääm. İsteerim, ani sän yapasın bir iș benim için. Yok, yok, yok… halizdän bu diildir benim için, ama benim kızçaazım için, benim angelim için, benim sevincim için, benim Klerim için. Geçän hafta doktorlar bana dedilär, ani küçük angelim pek hasta bir bilmedii hastalıklan. İsteerim, ani sän dua edäsin onun için. Da, da, bilerim, kardașım, bilerim, ani sän hiç lafetmeersin Saabiylän. Artık bir kerä annattın inan için senin duygularını. Ama, bekim, sän var nasıl yapasın bunu diil benim için, diil kendin için, ama benim küçük kızçaazım için, benim angelim için, benim sevincim için, angısı üç yașında. O sever seni, çuçusunu, makarki hiç tanıșmadı seninnän üz-be-üz.

üz öpüşlän kalêrım

senin kızkardașın Fransin

— Hmm… — dedi Canavar. — Dualar sa… Bän bilmeerim hiçbișey dualar için. Beenmeerim ölä iș. Nasıl bän dua edeyim? Saabi hem bän — baaa, nicä yabancılarız.

Braktı farfiriyi boşlukta. Yattı döșek üstünä. Yaktı bir tütün. Birkaç minuttan sora dedi kendinä: “İslää, okuyalım bașka kiyat”. Aldı birisini yıvından. “Da, ilk kiyat. Käämil”.

Düval Bey:

Dileerim Canabiniz, ani kabledäsiniz benim en saygılı duygularımı…

Fransua güldü: “Beenerim bunu, — dedi kendinä. — O yazêr bana, sansın bän centelmenim. Da, bunda var güldürücülük hem gözellik barabar. Ama devam edelim…

Bekim Canabiniz kendinizä sorêrsınız, neçin bän sizä yazêrım. Yakıșarsa, annadayım. Umutlanêrım, ani şoklatmayacam Canabinizi, açan söleerim bunu, ama inanêrım, ani bän Canaabinizin kızkardașınızım. Benim adım Fransin Düval, hem bilerim, ani var bir kardașım Fransua adında, nicä Canabiniz. İkiziz. Ayırdılar bizi, açan biz beș yașındaydık, açan anamız geçindi. Öldü oftigadan. Ölä açan ayrıldılar bizi, söledilär, ani ikinci analar-bobalar hiç istämeerlär ikiz. Ondan sora hep geçirdilär beni bir ayledän öbürünä bütün kızlıımda. Bilmeerim, kaç insan söledi, ani benim anam-bobammış. Öläydi benim ușaklıım.

Ama geçelim șindiki zamana. Bir gün, geçän hafta, okudum gazetada bir küçük yazı Canibimiz için. Gördüm adınızı yazıda, çok düșündüm onun için, ama annêêrsınız mı şaşkınnıımı, açan annadım, ani Canibiniz duudunuz hep o yılın, nicä bän? Yazıda yoktu informațiya duuma gününüz için, ama umutlanêrım, ani Canabiniz benim sevgili Fransuamsınız kayıp ușaklıımdan. Ko iilikli Allah baașlasın, ani ölä olsun!

 

İsteerim yazayım, ani “öperim sizi”, ama bu moment yazacam salt, ani yollêêrım Canabinizä hepsi  benim sevdamı.

Fransin Düval.

Fransua içini çekti. Yaktı bir tütün.

— İslää, — dedi, — okuyalım ikinci kiyadı.

Sevgili Fransuam!

Saa ol ani bana cuvap ettin. Beenerim, ani senni-benni lafederiz. Nicä dedin, yakıșêr.

İlkin olarak isteerim demää, — zerä bana sordun — ani bän utanmêêrım, ki sän kapanda bulunêrsın ya da ki öldürücüysün — kär ani öldürdün çok insanı, nicä bana söledin! İnan bana, bän diilim angil! Kimim bän, ani daava keseyim sana, kardașım? Yașamamda yaptım birkaç kötü iș, örnek, kimär kerä çaldım bir-iki iș hem birkaç kerä yaptım birkaç küçük aldatma. Narkomannık bir  problemaydı benim yașamamda, ama bu moment kullanmêêrım narkotik. Orospuluk sa, yaptım onu da, nicä deerlär, ani bizim anamız da yapmıș. Bilersin mi ne? — kimär kerä yapêrız onu, neyi biz lääzım yapalım, annadın mı? Deyelim, ani polițiya biler, kimim bän. Șindi bașka yapmêêrım orospuluk ya da bașka iș. Braktım onu geçmiș zamanda, Allaha șükür. Șindi çalgıcıyım, yok, diil tanınmıș çalgıcı! Çalêrım Parijdeki küçük klublarda. Ölä kazanêrım haftada birkaç evro, ani eter küçük kızımnan bana, ani iyelim. Kızımın adı Kler, nicä bizim koruyucu ayozumuzun ‒ Asizli Fransuanın dostu. Kızım iki yașında. Geçän hafta onun duuma günüydü. Severim bizim koruyucu ayozumuzu, angısının adını sän hem bän tașıyêrız. Hep tutêrım aklımda onun laflarını:

Ey, Saabi, yap bendän Senin barıșmanın bir instrumentini,

ani orayı, neredä var dușmannık, ko bän koyayım sevda.

Orayı, neredä var küsü, ko bän koyayım afetmäk.

Orayı, neredä var uyușmazlık, ko bän koyayım birfikirlik…

…ama bilersin mi ne? Bu pek zordur bana, zerä bän kötü günahkerim! Nasıl bän koyacam sevda hem afetmäk, hem birfikirlik, açan bän hep üfkelenerim hepsinä? Sanêrım, ani sän annadın beni.

Diil çoktan çekettim gitmää kliseyä, diil slujbaya, ama salt oturmaa orada sessizliktä, açan yok kimsey. Kimär kerä dua ederim, ama duam diil bir büük iș, salt: “Ey, Saabi, hayırla beni, günahkeri”. Hem kimär kerä bir küçük dua ederim senin için, kardașım. Umutlanêrım, ani sän küsmeyecän benim bu ișim için. Deerim salt: “Allahım, ko benim kardașım mutlu olsun hem ko bilsin, ani onun kızkardașı hem onun nepotusu severlär onu”.

çok öpüșlän,

senin kızkardașın Fransin.

Fransua gülümsedi. Da, isläädir, isläädir. Ama șindi okuyalım genä kiyadı, ani büün etiști. Okudu onu sessizliktä yavaș-yavaș.

— Baaa, — dedi, — bän bilmeerim hiçbișey dua için.

Düșündü birkaç moment.

— Of, bu diildir benim için. Küçük kabaatsız kız içindir. Nepotum içindir.

Kalktı döșeendän. Diz çöktü. Kapadı gözlerini. Yaptı bir pauza.

— Saabi, — dedi așaalı seslän, — bilerim, ani hiç lafetmeerim Seninnän. Umutlanêrım, ani Sän çok üfkelänmeersin bana benim sessizllim için. Bilerim, ani günahkerim, öldürücü, hırsız, narkotik satıcısı… Ama dua etmeerim benim için. Dua ederim, zerä isteerim, ani Sän hayırlayasın kızkardașımın kızını, benim üç yașında nepotumu, angısı pek hasta. Yalvarêrım, hayırla onu. Alıștır onu. Yap, ani o saa-selem olsun. Kablet bu duayı bir günahkerin dudaklarından. Amin.

Monah Kosmas