Düş

Vadim kimdänsä kaçardı. O kimsä takıştı onun ardına taa “Bulvardın” yanında, açan Vadim parka çıktı tütün içmää. Bardan üüsek sesli muzıka gelärdi, gecä yarısıydı, hem ay aydındı, onun için Vadim islää seçäbildi, ani klisenin tarafından ona dooru kimsä hızlı kaçêr. Korkudan o da başladı kaçmaa Bakannık Komitetinä dooru, beş-altı metra aşırı geeri bakarak, halizdän dä mi onun ardına takışêr o ambal. Nekadar da bakınsa, karannıktan çıkan o kişi hep ölecenä kaçardı onun ardına. Hasta mı bu, deli mi?

Birkaç kıpımda Vadim buldu kendini Bakannık Komitetinin önündä, o istärdi Kultura evinin ardına kaçmaa. Bir dä denedi, ani Lenin yok erindä.

– Ne olmuş burada?! – sileräk annısından teri, sordu kendi-kendinä. Soluu kesilärdi, birdän koşturup, bukadar metra hızlı kaçmaa zordu tütün içän organizmaya. Durdu, ellerini dizlerinä koyup, domaldı biraz soluk alsın. Ama genä geeri baktı, o kişi birkaç metra geeridäydi, az kalsın, etişecek. Ayakları örümeer. Ter-su içindä, Vadim, korkudan titireyeräk, iki elinnän dä tutundu ayaandan, savaştı siviştirmää, ama bişey yapamadı. Ayaa, sansın sakız gibi, uzanardı, ama erdän ayırılmardı. Aşaadan yukarı dooru yayılan bir sancı duydu bütün güüdesindä.

Titireyeräk, uyandı. Düşündä saa ayaa tutulmuştu. Yakıp lampayı, baktı saada, iki buçuktu. Beş-altı minut uudu ayaanı, boşlayınca; sora kenefä gitti, üzünü yıkadı. Üzünü yıkarkan, saa ayaana baktı, parmakları dikinä durardı, zorlan düzeltti parmaklarını. Su içip, yattı.

***

Sabaalän kalktıynan, Vadim işä gitmedi. Kısa bir zaman masasında yaprakların arasında aaradı bir psihologun vizit kartını, buldu: Larisa Kambur, sinir doktoru, konsultant. Geçennerdä kimsä iştä vermişti o vizitkayı. Bu vardı nicä bir kurtuluş kolaylıı olsun, elbetki, eer o karının annaması varsa bölä işlerdän. Hiç sabaa ekmeeni imedään, Vadim gitti kartta yazılan adresä.

Yaklaştıynan çok kvartiralı evä, Vadim baktı vizit kartına, adres dooruydu. O çıktı bitki kata, en bitki kapu lääzımdı olsun sinir doktorunun kabineti. “Başka er bulamamış mı bu karı iş için, kim çıkacek taa burayı?!” – basamakları çıkarkan, düşündü çocuk. Kapunun önündä taa bir kerä baktı elindeki kartoncaa, sora kapuyu çaldırdı. Biraz bekledi, ses yok, genä çaldırdı, kapunun öbür tarafında kimsä gezinärdi.

– Kim o? – bitki-bitkiyä işidildi, belliydi, ani genç karı sesi.

– Bän Vadim, – utanarak, kapu aşırı baardı genç. – Bana kartınızı verdilär, bän dä geldim danışayım, bir soruşum var.

Açılan kapunun ardında göründü gözäl bir genç insancık, angısına hiç dä yakışmazdı karı demää. Bu durum Vadimi taa da çok utandırdı, bir kıpım kär dönüptä gitmää istedi, ama doktorun sesi yalpaktı, üzü hayli gözäldi. Bir dä doktorun sırtında diildi boz kostüm ya kara geniş paçalı don, ya biyaz doktor haladı, nicä onu kendinä aklında resimnärdi Vadim. Onun sırtında vardı duş haladı. Vadim yukardan aşaaya kadar gözdän geçirdi bu gözäl doktoru, açan o bişeylär annadardı, ani bölä erken saatta beklämärdi kimseyi hem ani öncedän lääzımdı yazılmaa da ölä gelmää. Onun bakışı durdu kızın ayaklarında. Saa ayaanda parmakları dikinä durardı.

– Bän temincik kalktım, – savaştı haklamaa kendini doktor. – Geçin, geçin, – ekledi, buyur ederäk içeri. Belliydi, ani klienti kaybetmää istemäzdi.

– Bana halizdän dä lääzım sizin yardımınız. Bän kaç gecä oldu uyuyamêêrım, kafam daanık, işimä bakamêêrım. Bölä gidärsä, iştän dä uuradaceklar.

– İslää, islää, siz oturun. Bän duşa gidecäm, aşlık te orada, kendinizä hem bana kofe yapın. İslää mi? Süt buz dolabında. Kofe yukarkı gözdä, kalanını bulacenız. Bän tezicik.

Vadim kufneyä gitti, hererdä düzgünnük vardı. Hepsi erli-erindäydi: çanaklar, tencerelär, kaşıklar, sofra, saat. Saada baktı, saat sekizdi.

***

Vadim karannıkta evä gidärdi, açan duydu, ani ardında genä kimsä kaçêr. Ses benzärdi ona, sansın beygir kaçêr, çünkü taktlar hiç diildi insan ayak taktı. Ürää biraz raatladı, ama genä dä dedi, bakayım, ne sesi orada. Çevirdiynän kafasını geeri, o gördü uzun yaamurlukta uz üstünä kaçan birini. Karannıktan başka bişey yakışmazdı seçmää, hem vakıt da çok azdı. O da kopetti kaçmaa ne kuvedi varsa.

Evä kaldıydı iki köşä, ama Vadim düşündü, ani diil lääzım evä götürmää bu şeytanı, da saptı merkez sokaktan sol tarafa. Bu maalä ona tanıdık geldi, sansın diil çoktan o geçmişti buralardan. Üüsek evlär, evlerdä şafklar yanêr, bir evin girişindä var market. Vadim marketä girdi. Satıcıyka arkasınnan durardı, sora döndü da dedi:

– Seläm!

Vadim gözlerini açtı, aklına getirdi, ani o bulunêr doktor Kamburun kvartirasında. Gözäl doktor haladı çıkarmıştı, bir kıpım Vadimä geldi, ani kız çıplak, ama diildi, biyaz bluzka giimişti, aşaada da kara etek. O çıkarardı Vadimin annısından yapıştırılan telceezleri. Onnar düş stimulätorlarıydı. Onnar kompyuterä baalanardı, da doktor vardı nicä ekranda görsün, imiin angı payları netürlü aktiv olêr. Klienti gipnozdan çıkarmaa deyni, o kullanardı “seläm” lafını.

– Şindi biz lääzım annayalım, nedän sän korkêrsın, nedän hep savaşêrsın kaçmaa, ama kaçamêêrsın…

– Ama o beni hiç bir kerä etişämeer, – kesti psihologun lafını Vadim. O taa sıkı-sıkı soluyardı düştän sora. – Bekim, o lääzım beni etişsin, da ozaman annayacez, kimdir o?

– Bunu yapma, seslä beni. Düşündä imiin çok incä bir eri aktiv olêr, ürään dä taa sık başlêêr düülmää, damarlarında kan basınçı üüseler. Eer brakarsan o seni etişsin, imiin o aktiv erindä küçük damarlar var nicä patlasın, da sän ölecän. Beklä, biz çözelim bu düümüü yavaş-yavaş gerçektä, diil düş dünyanda.

Larisa istedi kabinetindeki taftada taa bişey yazmaa, ama kaçırdı erä markeri da domaldı onu kaldırmaa. Vadim onu genä eteksiz gördü, ama bu görünüm bir-iki sekuntluktu. O beklämedi doktor lafını bitirsin, kalktı da, kapuya dooru gideräk, kafasını çevirmedään, attı:

– Bän sabaa genä gelecäm, saa olun.

***

Avşama kadar Vadim bir barda oturdu. Kendi firkilerini hem korkularını o denedi içkidä buultmaa. Ama kefli kafasında genä dä bitmäzdi detektiv aaraştırmaları. Vakıt iicä geç olmuştu, ne kalardı bar masasında uyuklasın. Ödeşip, dışarı çıktı, lüzgär onu biraz aydırdı gibi, ama okadar çok içilmişti, ani uz gitmää zordu.

Evä geldiynän, Vadim, ölü gibi, giimni yıkıldı da osaat başladı hırıldamaa.

Düşü onu geeri bara götürdü. O çıktı evä gitmää, ama o kişi uzaktan ona bakardı, genä uzun bir kara yaamurluu vardı. Sarfoşluk izin vermäzdi kopardıpta kaçmaa, onun için Vadim sallana-sallana örüyärdi aşaa dooru. İki ara bölä gitti, o kişi sä hep ardından geler, ama kaçmêêr. Vadim hızlandırdı örümesini, da o pıstiya başladı kaçmaa. Lüzgerdän yaamurluu uçmuştu, da Vadimin üstünä gittikçä hızlanan bir biyazıntı gelärdi. Biri ensä kökünä urdu, da sarfoş çocuk üzü koynu düştü. Koolayan kişi oturdu onun belinä da başladı saçlarını suvazlamaa. Vadim çevirdi başını, onun üstündä oturardı doktor Larisa Kambur, çırıl-çıplak. Ellerindä dä, ayaklarında da tırnakları boyalı, parlarını kurbanın üzündä gezdirer.

Vadim açtı gözlerini. Bu sefer kalbi deli gibi düülmärdi, ama gölmää yam-yaştı, içersi çok sıcaktı. Kalktı, soyundu. Saat üçtü, ama saat görünmäzdi, koyu gölgedä kalardı. Üst rubasını giiyip, kvartiradan çıktı.

***

Saat gecä üç buçuktu, açan psiholog Larisa Kamburun kapısı genä çaldırıldı. Bir kerä, iki kerä, üç kerä. Sora kapuya yumuruklan urmaa başladı. Kız kapuyu açtı, Vadim içeri fırladı, hiç bişey demedään.

– Hoş geldiniz! Sizi üüretmedilär mi saada bakmaa, baari, kimär kerä?

– Sänsin, sänsin! – savaşarak kendini tutmaa, dedi Vadim.

– Ne bänim?

– Sän beni koolêêrsın… – klientin gözleri az kalardı belersin, aazından tükürüklär fırlardı, nicä fontan.

– Sän kaçamadın. Neçin kaçamadın? – doktor başladı annamaa işin özünü.

– Sän kabaatlıysın, ne yaptın, sölä, ne ekledin imiimä bu sabaa? – Vadim taa aymamıştı, onun için bozuk koordinaţiyaylan örüdü kızın üstünä. Larisa korkudan bişey söleyämärdi, sade geerilemää savaşardı. Bu vakıt ayaa kösteklendi koridordan kabinetinä açılan kapunun eşiinä, kız, arkası üstü düşärkän, kör gözünü masaya urdu. Erlär kırmızı oldu kandan. Vadim aldı onu kucaana, salladı, ama bir reakţiya yoktu.

Viktor KOPUŞÇU

Добавить комментарий