Hadi olalım insan

Geçer yıllar, ucêr günnär,

Ama aklım salt bir şeydä.

O sendä benim Bucaam,

O sendä, sadä sendä.

 

Düşündüm, düşündüm,

Sorayım insana:

Sanki ne en paalı bu garip dünnedä?

Zenginnik mi?

Bilgilik mi..?

Neyä cuvap işittim,

Hiç diil yakın canıma,

Hepsinin aklında salt para,

Salt para…

 

Elbetki, hepsi bunnar

Lääzımnıdır bizä,

Ama kimsey sölämeer

“Ana” ya “aylä”…

 

Herkezi aldanmış,

Herkezi satılmış

Bu kirli paraya, yapraktan parçaya.

O diiştirmeyecek bizä

Bu ana gülüşünü,

 

Ya booday kokusunu,

Ya yavklu öpüşünü…

Bir filcan suyunu

İhtiarlıkta uzatmayacek,

Üzünä dä bakmayacek,

Zor vakıtta sarmaşmayacek.

 

E ne için ozaman

Aldanmaa bu şeytannaa

Da unutmaa bizim Bucaa,

Gitmää taa zengin topraa?

 

Orada diil o insannar,

Orada diil o soluk.

Nekadar da olmasa bolluk,

Ana taraftan yoktur hoşluk.

 

Hadi olalım insan,

Satılmayalım bişeyä.

Taa islää ii yaşamak

Düzelim ana erdä.

 

Hepsi olacek sevgili,

Ama en önemni bu fikir:

Ana erdä bän en kısmetli!

 

İrina MAKRİ, Tülüküü, 7-ci klas

Добавить комментарий