Kendini göstertmäk

Noyabri ayın ikinci payıydı. Pazar günü. Tanas, Vani hem bän çalgıcıydık düündä, güvenin tarafında. Güvää Beşalmalıydı, ama gelin Tomaydandı. Üülen zamanı Beşalmadan gittik Tomaya gelini almaa.

Maşinalardan indiktän sora saadıçları, kalan düüncülärlän teklif etti gelinin tarafı yaşayan evin büük başına; dever kaldı hayatta çiizi annaşmaa, neredä bulunurdu eni satın alma bir ruba dolabı, krivat üstündä yıvılıydı gözäl, balaban bir üklük. Bizä dä teklif oldu evin altyankı tarafında ateş kuhneciinä.

İzmettä bulunan karıların arasından biri koydu sofraya imää, içkı, buyur etti bizä dä gitti kendi işinä. Biz, çalgıci olarak, bölä erlerdä seftä diiliz, ama aramızda Tanas, kı- yışmamak gibi iş onda hiç yok. Oturduk sofraya da ii imäk havezliinnän giriştik buyurmaa… Tanas paralayıp süüş pilici, bir elinnän iyer, obürünnän dä filcannarı şaraplan doldurêr hem kam türkü çalarak deer:

— Bu kuşçaaz susamış ba, onun, bana kalsın, fit buaz- çaazı kurumuş! Buyurêr içkicii kendi, bizi dä, elbetki, unutmêêr…

Oturduk sofrada yarım saat kadar, beki dä taa zeedä. Bir dä bakêrız, dever geler teklifinnän:

— Muzıkantlar, eter nekadar çöplendiniz. Çiiz artık annaşılmış, gelin düzülü. Buyurun dışarı da çekedelim çiizi çıkarmaa.

Biz aldık instrumentleri, erleştik sundurmada da giriştik çalmaa çiiz oynatmak avasını. Tanas, süüştän hem rakıcıktan sora ii keftä bulunup, alêr daulu sırtına da hem daulu düver, hem aazlan çalêr, hem çöküp, oynêêr… (Onun profesional zanaatı da haliz oyncuydu).

İnsannar bu komediyayı gördüynän, brakıldılar çiizi siiretmektän dä hepsi kafalarını çevirdi daulcunun tarafına. Tanas bunu gördüynän, başladı taa-taa çarpılmaa. Ayaklarınnan, o nallı ökçeli emenilerinnän başladı tırnakop gibi kazmaa, sundurmadan mayızlı suvayı, ardına samannı suvayı kopartmaa… Etiştiynän dolma erä, küllän toprak çeketti fırlatmaa, kara tozdan başladık negraya dönmää, biri-birimizi başladık tanımamaa.

Bän çektim kendimi bir tarafa, trubada çalmaktan brakıldım, ki soluumu artık çekämärdim. Vani, sırıdıp, akordeonda savaşêr naşeysä taa çalmaa, ama surat – kara şeytan, salt o siirek dişleri yalabıyêr. Çiizi taşımaa bitirdiynän, akordeonun da sesi kesildi, ama daulcu birtürlü hep durgunamêêr.

Çözerim bän trubadan basmayı, ani baaladıydılar güvenin evindä, sildirerim parmak kalınnıında o tozları da ayna erinä trubanın yalabık tarafını yaklaştırêrım Tanasın suratına. O, acan gördü kendi zotkasını, korkudan aşaa kaçırdı daulun tokmaanı hem kapaanı, da böleliklän durgundu daulun o düülmesi hem sundurmada o kuyunun kazılması, angısının derinnii olmuştu daulcunun taa dizlerinädän.

Bir haftadan sora bizim grupaya genä teklif oldu düündä çalmaa. Ölä uydu, ani bu gelin dä hep Tomaydandı.

Gittik açan gelini almaa, Tanası gördüynän, iki tomaylıyka karı lafederlär: “Mari, o artist –daulcu çocuk genä burada, mari! Kim nelär genä gösterecektir. Mutlak duracez da siiredecez…”

Tanasa bu da lääzımdı. Çiizi annaşmaktan sora, çıktıynan dışarı çalmaa, konduk gözäl kaavi beton eşiklerä. Çiizi, oynadarak, çıkaraceklar ikinci kapudan, neredä hep bölä kaavi eşiklärdi.

Bän açan duydum, ani bizim daulcu naşeysä genä holluklanêr, ona dedim:

— Uslan ba, çocucak, bu beton eşiklär diil sana geçendeki dolma sundurma. Burada sän olur kopardamayasın suvayı.

— Bän mi?! Salt betonun yaldızını kopardayım, birtaa – gittim aşaa belädan! – girgin-girgin cuvapladı Tanas.

— E “ha”, görecez, – dedim bän, da çekettik biz genä çiiz oynatma avasını çalmaa…

Daulu alıp sırtına, Tanas, tokmaa becerikli çevirdip, girişti sık-sık ba daula, ba kapaklara urmaa, seslän çalmaa hem o nallı üüsek ökçeli emenilerinnän beton eşiklerin üstündä çeçötka düümää… İkidä-birdä dä göz atêr ayakların altına – sanki taa kopartmadı mı betonun kabuunu. Tepiner ne kuvedi var, ayakların altından kıvılcın fırlêêr… İnsanın şen üzlerini gördüynän, taa pek savaşêr, suratından ter akêr, ama neetini birtürlü üzä çıkaramêêr.

…Nası-nicä aldık gelini, erleştik maşinaya da yollandık duuma küüyümüzä Beşalmaya. Çıktıynan kenara, aldık açan kır yollarını, Tanas bir zavalı seslän danışêr: — Çocuklar, siz üşümediniz mi? Neçinsä benim pek ayaklarım üşü- dü (hava aslı ani serincäydi).

Ama nesoy da üşümeyecek?.. Açan kaldırdı ayaklarını, – çeçötka düüyä-düüyä diil ani emenilerdän nalcaazlar fırlasın eki ökçelär boşansın, ama tabannarı da inmis, kalmış salt kopuk çoraplar.

— Buna deniler: “Gösterttim kendimi”, – mırıldanarak Tanas söleer da, sokup o suuk ayaklarını deverin sıcak kürkü içinä, birkac minudadan uyuklêêr…

Vasi FİLİOGLU

«HOŞ BULUŞTUK», s.71-73

Добавить комментарий