Mesaj

Vani üfkeli örüyärdi eşik odasından yukarı. Ellerindä, iş cantasından kaarä, Vani taşıyardı iki aar paket imeeliklän. Bitki vakıt lift işlärdi pek prost, sıkça kapusu kapalıydı da açılmazdı istärsän kopçaya bas taa moor olunca. Kasaba önetimi çoktan adardı remontlamaa çokkatlı evleri hem eniletmää liftları da. Ama laflardan ötää bu adamaklar ilerlämärdilär. “Biläydim, ani yayan kalkacam sekizinci kata, baari birazını sabaa satın alaceydım”, ‒ geçirärdi aklından Vani. Eşiin basamakları pek püsürdülär, pençerä yannarı sa katların arasında may örtülüydü ţigara kalıntılarınnan, kimi erdä onnara katılardı boş bira hem rakı şişeleri, çipslardan paketlär. Duvarlarda türlü renklerdä yazılıydı süümeklär hem püsür resimlär. Ama görümü her bir katta yoktu nicä hesapalmaa, lampalar ya söküktülär, ya da kırıktılar. Karannık erlerdä Vani savaşardı enikunu basmaa, ki düşmemää paketlärlän basamaklardan aşaa.

Kendi katında Vaniyi beklärdi taa bir hoşluksuz, orada karannıktı, nicä suuk fırın içindä. Oflayıp, Vani koydu paketleri erä da yaktı telefonda şafkı. Dün sıktıı lampa erindä yoktu, bezbelli kimsä etişmedi tükenä, satın aldı parasız…

Kvartira paktı hem serindi. Kırnaklıı Vani pek sevärdi, haftada birkaç kerä geçärdi herersini tozyudannan, yaş parçaylan silärdi erleri. Sıkıştırdıynan imeeleri erlerinä, Vani yısıttı dünkü borcu hem kaurdu üç yımırta. Bir bokal kırmızı şarap hem Viktor Ţoyun türküsü kattılar avşam imeesinä biraz şennik. Bu vakıt işidildi telefon sesi. Geldi mesaj. Vani aldı smartfonu elinä. Nesoysa bilinmeyän nomer.

“Bän seni görerim”.

Sade üç laf.

“Kimsä şaşırdı nomeri”, ‒ aklından geçirdi Vani, sıbıdıp smartfonu bir tarafa. Toplayıp sofra üstündän bulaşık kapları hem silip trofaları, Vani oturdu içmää sütlü kofe, bu onda nicä adet olduydu avşam sofrasından sora. Ţoyu kompyuterdä diiştirdi Vagnerın melodiyası ‒ “Valkiriya uçuşu”. Koyu, şıralı notalar doldurdular odanın içini, gümüşlü akıntıylan yıslayıp delikannının kulaklarını, tikennendirip sırtını, bulandırıp canını nicä ilk sıra. Klasik muzika herzaman brakardı Vaninin canında iz, sölärdi ona nesä saklı, sansın bir ipçääz baalardı onu evelki kompozitorlan, onun duygularınnan.

Geç artık. Esneyip, havezsiz Vani koparıldı muzikanın büülü kucaandan. Lääzım yıkanmaa da, yıkayıp dişlerini, yatmaa. Sabaa ‒ altıda işä kalkmaa.

Mesaj geldi. Kim acaba genä yazêr? Vani koydu diş çetkasını da açtı smartfonu. Ekranda laflar kabarttılar çocuun saçlarını kafasında.

“Bän seni görerim. Sän yıkêrsın dişlerini”.

Hep o nomer. Ne olêr?

Vani baktı doz-dolay. Yıkanmak odasında yok pençerä! Yaklaştı kufnä pençeresinä, suuk şişä aldı suradının kızgınnıını. Kasaba hazırlanardı uykuya, balaban katlı yapılarda karşıda azalardı şafklı pençerelär. Kimi erdä perdä aşırı peydalanardı insannarın gölgeleri. Sat-pat balkonnarda şılardı kırmızı noktalar, tütün esirleri çekärdilär zihir tütünü güüslerinä.

“Bekim bu kişilerin biri oynêêr benimnän? Bakêr binokliyä da gülmaa alêr beni?”

Vani aldı telefonu elinä da bastı bilinmeyän nomera. Titireyän parmaklarınnan o yaklaştırdı telefonu kulaana. Uzun sesleri dinamiktä karışardı Vaninin kafasında aar kan düülmesinnän.

Seslär kesildi, o tarafta kaldırdılar telefonu.

“Kim bu? Naşey siz istersiniz bendän?”

Vani tanımadı kendi sesini, o geldi ona yabancı. Telefonda işidilärdi, ani o tarafta kimsä soluyêr, Vani sansın duydu o soluun esmesini kulaanda. Çocuun buazı kurudu, cuvap yoktu. Bilinmeyän kişi kapadı telefonu. Uzun ses kesti Vaninin kulaanı, da o kaçırdı telefonu.

***

“Nesoy oyuncaklar bu, aklım ermeer!” ‒ geçirärdi fikirindän Vani, sabaalen ineräk lifttan aşaa. Avşamkı mesajlar brakmardılar onu raada. Birkimsey ayırdı onu kurban kendi titsi oyununa. Da hazırlandı islää, girdi Vaninin kvartirasına, koydu kamera hem mikrofon herbir odaya. Başka nesoy vardı nicä açıklamaa onu, ani filan görer Vaniyi, o dişlerini yıkarkana odasında? Şindiyädän sade Golivud kinolarında Vani vardı gördüü bölä oluş.

“Bekim kimsä şaşırdı nomeri da yolladı bana mesajları, angıları lääzımdı gitsin başkasına?” Bu var nicelik biraz şennendirdi Vaniyi. Avtobus hızlı gidärdi ilkyaz rubalarına giiyimni kasabada. Türlü renktä çiçeklär konmuştular fidannarın dallarına, klumbaların üstlerinä, insannarın suratlarına. Kasaba doorudardı omuzlarını uzun suuk kıştan sora, alatlardı çırpınmaa korkulu ilkyaz güneşinin altında. Vaninin yanında boşaldı bir er, ama genç adam ayakça siiredärdi geçän resimneri, ardılıp tutunmak trubasına. Mesajın gelmesi duyuldu sade vibraţiyaylan, avtobusun salonunda üüsekti şamata.

«Otur, ne durêrsın?»

Avşamkı nomer!

Genä!

Diildi yannış dünkü mesajlar! Birkimsey isteer zeetlemää onu! Ama kim? Kim?

Vani bakındı dolayında. İnsan çok. Kim işä gider, kim üürenmää, hem ihtiar babular hem dädular, ani her sabaa erken kim bilsin nereyi giderlär. Çoyu nesä aarêrlar smartfonnarında, taa çok gençlär. Ama te bir babucuk üfkeli patladêr maavi, eşil hem turuncu fıskaları paalı smartfonun ekranında. Tehnika progresi erindä durmêr.

“Da nicä şindi annamaa, kim burada bulunan kişilerdän yazêr bana? Te o uzun pırlitli student mi? Osa te o bıyıklı adam mı? Hem dä kim dedi, ani o bu avtobusta barabar benimnän gider? Bekim, o dikti benim rubalarıma küçük kamera da neredänsä siireder?”

Vani başladı yoklamaa rubalarını, kopardı kurtkasından bir kopça, yaklaştırdı gözlerinä. Plastik sade, yok ne mikrofon, ne kamera, ne dä kopuk tel. Hesapaldı, ani ona bakêrlar, birkaç insan çekindi bir tarafa, Vaninin dolayında oldu boşluk. Bir genç insancık sıktı küçük kızının aucunu da sıyırıldı avtobusun kapularına.

“Bendän sakınêrlar, ‒ düşündü Vani da utandı. Sıcak neredänsä güüdenin derinniindän kalktı da urdu kafaya. ‒ Lääzım çıkmaa dışarı”. Ertesi durakta Vani indi, makarki iş erinädän vardı taa hayli gitmää. Ama vakıt vardı, da Vani, hızlı adımnayıp, yollandı uzaklanan avtobusun ardına. Taazä hava doldurdu Vaninin güüsünü, da onun kefi biraz geldi erinä. Karşı esän ilkyaz lüzgeri getirdi Vaniyä ansızdan bir fikir.

“İştän kimsä yaymannanêr! Haliz ani! Nicä taa ileri bän annamadım”. Bu fikir ölä aslı göründü, ani Vani şaştı. Lääzım kuşku olmaa ofistä, gözletmää, kim ne yapêr, suratlarını siiretmää, da cuvap kendi bulunacek. Geldi vakıt başarmaa bu titsi oyunu!

***

Büük beşkatlı doz-dolay şişäylän kaplı yapının önündä vardı insan, ama kalaba diildi, çünkü ofislerin çoyunda iş başlardı dokuzda, saat sa gösterärdi yarım dokuza. Yolca selemneşip bir-iki tanıdıı menedjerlän, Vani hızlı çıktı üçüncü kata. Uzaktan gördü ofisin karannık pençerelerini, angıları çıkardı koridora. Taa biri yoktu orada. Vani sırıttı.

Keskin sarı şafk birdän doldurdu büük odayı, koolayp karannıı uzak köşelerä avşamadan. Ofisi paklayan karı artık başarmıştı işini, taazä yıkanmış taş er yalabıyardı, masaların üzlerindä yoktu bir dä tozçaaz, bulaşık kap kufnedä yoktu. Vani doldurdu çaynii da, basıp kopçaya, geçti büük odaya.

“Koşacam kompyuterleri, bekim, şakacı nesä braktı ekranda, da bän annayacam, ani mesaj atışması – onun işi”, ‒ geçirdi aklından çocuk. Beş kompyuter üklendi pek hızlı, ama… Onnarın herbiri kitliydi, kilit laflarını Vani bilmäzdi, variantları sa ayırmaa – fayda yok.

Ҫaynik kaynattı suyu da süündü. Vani yaptı kendinä sütlü kofe da oturdu kendi kompyuterinin önünä. Onun planı daaldı, nicä duman güneştän. Kalardı bitki umut, lafedärkän herbirinnän, savaşmaa bulmaa ilin fikirliyi. Eer o aaranan kişi buradaysa…

Boş ofistä mesaj sesi işidildi titsi. Vani bastı ekrana.

“Yannış erdä aarêêrsın. Ahmak”.

Vani koydu smartfonu masaya da auçlarınnan kapadı suradını. Bu vakıt açıldı kapu.

Ofisä girdi balaban bir genç adam, burnusunadan sarılı şarflan. Girärkän, o enikunu açtı kapuyu da, görüp Vaniyi, yavaş sordu:

‒ Direktor geldi mi, Vançu?

‒ Gir, ba tavşam. Yalnızım, yok biri. Kär olaydı da burada, var taa onbeş minut dokuzadan.

Vaninin ortaa belli şennendi, boşalttı güüsünü soluktan da, elleşip Vaniylän, düşürdü güüdesini koltuklu skemneyä.

‒ Beenmeerim, açan önetimdä var ne karşı koymaa bana. Etiştirämärsäm bişey vakıdında başarmaa, mutlaka çimdikleyeceklär, demäk çok uyêrsın.

‒ Senin laflarında var dooruluk, Miti.

Miti koştu kompyuterini da başladı nesä yapmaa onda. Vani başladı enikunu araştırmaa ortaan bakışını hem kıpırdamasını. Bir-iki minuttan sora Miti hesapaldı, ani onu siirederlär, nicä resimi muzeydä.

‒ Sän bişey sormaa mı isteersin, Vani? Sän nesoysä sarı görünersin? Hastalanmadın mı acaba?

‒ Hasta diilim, uyudum az geçtii gecä, geç yattım avşam. Sormaa isteerim, dooru. Var mı nicä kvartiraya koymaa kamera hem mikrofon hereri hem saklamaa onnarı, ani gözletmää insanın yaşamasını? Senin eni tehnologiyalardan var haberin sansın.

‒ Var nicä, Vani. Saklamaa var nicä o pıstiyaları ölä, ani haftaylan aara, bulmayacan. Ama bu tehnika pek paalı, olmalı. Sana neçin?

‒ Saa ol, Miti. Dün bir kino siirettim, meraklı bu tema bana.

“Bu adam yok nasıl yapsın bu titsilikleri. Tavşam gibi sakınêr öndercinin gölgesindän dä. Bir kerä yoktur gördüüm onu ne kefli, ne da üfkeli. Bölä soy insan delilik yapmêêr, belli bişey”.

Vani daldı işinä da biraz unuttu bela için, ani sardı onu. Direktor geldiynän, attı taa sıkı iş ona, Vani gömüldü formulalarlan hem sayılarlan. Bu vakıt birär-birär ofisä toplandı hepsi işçilär. Kimsä girärdi kıp-kırmızı, alatlayarak, kimsä girärdi ölä suratlan, sansın üz domuzu baltada var. Üülenä dooru hepsi dalmıştı kendi işlerinä, siirää atışardı bir-iki laflan ya da cümbüşlän.

“Senin canın kara”.

Mesaj nicä aar kalın sopa urdu Vaninin kafasına. Er uçtu ayakların altından, kan kör gözlerindä başladı buhlamaa sık-sık. Şüpeli bakışlan Vani kapladı dolayını. Üç kişi ellerindä tutardı smartfonnarını, birdän duudu deli fikir fırlamaa erindän da urmaa telefonnarı erä ya da duvara, urmaa gülümseyeräk zotkalarına…

“Bän fikirdän bozulacam”. Sendelleyeräk, Vani çıktı kenefä, suuk suylan yıkadı suradını hem ensesini. Ama ilinnik gelmedi, zavalının kafası karışardı.

Ofistä birkaç kişi toplanmıştı bir kompyuterin yanında, neyäsä seslän gülärdilär. Üülen vakıdı hava ofistä biraz şennenärdi, birazı gidärdi imäk odasına ilk katta, kalanı çıkarardı evdän getirilän imeeleri. Bir-bir buçuk saat insan dinnenärdi, toplardı kuvet günün ikinci payına deyni.

Kompyuterin başında oturan menecer Vasi, baardı Vaniyä:

‒ Ya gel burayı, Vani! Bir meraklı video sana gösterecäm.

Vani havezsiz hem dürük girdi topluşun içinä, hesapalmayarak, nicä Vasi gözünü kıpêr kalanına.

‒ Bak atent ekrana!

Vani iildi. Gözäl bir şıralı daa boyunda iki gözäl giiyimni uşak oynardılar top, çalardı kuşlar, işidilärdi fidannarda yaprakların hışırtısı. Bu vakıt ekran birdän karardı, peydalandı bir kıvrık dişli titsi babu da baardı: “Koparacam kulaklarını!”

Ansızdan Vani atıldı geeri da, kaybedip uzluu, düştü arkası üstü. Hepsi başladılar kişnemää. Zihir bir dalga duudu Vaninin güüsündä, o çabuk kalktı da bir yumurukta yıktı erä Vasiyi. Açan kalanı koparttılar Vaniyi bir tarafa, Vasinin suradı mos-mordu, kırık burnusundan çımkırardı kan. Şamataya odasından çıktı direktor. Bölä oluş seftäydi ofistä.

Yarım saattan sora Vani oturardı direktora karşı onun odasında, Vasiyi henez almıştı hızlı yardım.

‒ Ne söleyecän, Vani? Bölä kendini götirmää düşmeer.

Bir dä ses çıkmadı Vaninin dudaklarından, o bakardı aşaa.

‒ Yazacez bu oluşu senin yorgunnuuna, sän çoktan dinnenmedin, demirdän diilsin. Vererim sana bir hafta izin, getir saalıını ii hala. Lääzımsa uzat onu taa bir haftaya. Annaştık mı, Vançu?

Hep ölä sakınarak bakmaa önetmenin suradına, Vani salladı başını. Savaşarak birinä bakmamaa, susaraktan çıktı ofistän. Aşaada kapularda genä işitti azetmedii sesi.

“Seni bendän biri kurtarmayacek”.

Suuk teer yısladı Vaninin güüdesini. Sansın küçük uşaa sıbıttılar fena haytaların önünä, tokadı da kitledilär…

***

“…Sekiz gün bän çıkmêêrım odadan. İmeeyim may bitti, ama bän basmayacam dışarı. Orada beni bekleer şeytan! Yazêrım bu sıraları, ani sora kim okuyacek, sanmasınnar, ani bän bozuldum fikirdän! Bän hepsini dooru duyêrım hem annêêrım! Kendi er altı padişahlıının saabisi kalktı er üzünä, buldu benim canımın en kara erlerini da idirer onnarı bana, sıkıştırêr benim aazıma, nicä kemikleri köpää. Satana saklanêr bendän, ama dün pençerä aşırı bän hesapaldım onun uzun kuyruunu, örtülü koyu hayvan tüüyünnän! Kör olayım, ani gördüm! Tutmaa da savaştım, ama düşeceydim aşaa pençerä setindän.

Şeytan yazêr bana mesajlar! On, elli, üz, bin! O yazêr, ani bän öldürdüm bobamı! O yazêr, ani benim beterimä anam çürüyer kapanda! Yalan! Yalan! Bobamı bän sade itirdim, da o urdu kafasını krivat başına! Bän istämärdim onu öldürmää, ama istärdim o ölsün! Nicä zeetlärdi o bizi anamnan, bilärdik sade biz!

Te genä peydalanêr uzun kuyruklu tılsımlar! Herkezin elindä benim telefonum! Satana yollêr bana eni mesajlar, bän kapêrım gözlerimi, ama tülü parmaklar açêrlar onnarı, savaşêrım baarmaa, ama sesim çıkmêêr!

Anam kapana gitti kendi. O aldı üstünä bobanın ölüsünü. Kör olayım, ani bän yalvarardım ona yapmasın ölä! İstärdim söleyelim, nicä oldu aslıda! Ama o beni işitmää dä istämäzdi! Deyärdi, ani beni kaparsalar, o kahırdan ölecek! Bän diilim kabaatlı! Eter! Eter!

Diil lääzım yalandırmaa! İlk yıl bän pek sık dolaşardım anamı! May her hafta! Taşıyardım imeelik, sorardım, nicä kefi. Ama gün gündän bana taa zordu bakmaa onun gözlerinä! Lafsız zeet, ani akêr, nicä derä! O bakış ahmak edärdi beni! Bän kurtardım ikimizi dä! Ona bensiz kapanda taa islää… Bana da onsuz.

Benim kafam patlêêr! Dün bän savaştım dua etmää Allaha, ama aklıma getirämedim bir dä dua, bir dä laf! Bir kıpım nesä başladı aralanmaa aklımda, ama fırladı tılsımlar, soktular parmaklarını aazıma, kulaklarıma, burnuma! Aklıma getirämedim, bu umut da kaydı!

Büün hesapaldım, ani tavandan sarkêr bir çatı. Kalın bir çatı, dayanıklı. Tutmêêrım aklımda, bän mi onu astım. Tılsımnar göstererlär ona parmaklan, nesä söleerlär, ama bän annamêêrım! Sıklet alêr beni! Aalayacaam geler, ama yaşım yok!

Bän pek yoruldum! Bän pek bıktım!

Olaydı aklıma getireyim o lafları…

Ҫatı… Bän annadım…”

***

Artık karannıktı dışarda, pençeredän odaya etişärdi geçän arabaların şamatası. Sokak direenin lampası aydınnadardı balaban aaçları, onnarın gölgeleri titsi koraflardı pençereyä karşı duvarı. Kabinettä yoktu şafk, sade noutbuk masa üstündä maavi renkä boyardı aaraştırıcının suradını. Bir açık papka hem iki telefon taa vardı adamın önündä, o bakardı onnara ölä şüpeli, sansın bu cansız şeylär lääzımdı başlasınnar lafetmää ya da dürtülmää. Çekip telefonnarı bir tarafa, sledovatel üzüncülää alındı aktarmaa işin materiallarını.

Bu vakıt açıldı kapu, da yıkılan hayattan keskin şafk bantında peydalandı şaş surat.

‒ Kosti, sän burada mı geceleyecän? İş günü çoktan bitti, sade sän burada oturêrsın karannıkta.

‒ Bän görerim, ani senin dä var sıkı işin? Osa beni mi bekleersin? ‒ Kosti uzattı elini da koştu masa lampasını.

‒ Ölä, ani seni bekleerim. Yok benim başka işim, sade oturmaa iştä da beklemää, nezaman benim dostum doyacek oynamaa Şerlok Holmsçaaz… Kayınanam büün geldi bizä musaafirlää. Ko karıylan lafetsinnär biraz ikisi, alsınnar havezini.

‒ Kayınanandan mı azetmeersin, ba Yoska? Ne prost sana yaptı o karı? Bän nicä bilerim, seni o beener.

‒ Hiç yok yarım da lafım onun için, dostum. Ama severim eşimin senselelerinnän sözleşmää uzaktan uzaa, buluşarkan siirektä sade bir-iki saada. Ama iki hafta o pek çok… İki haftada pek ilin çekişmää, onuştan bu iki hafta içindä bän olacam en mukayet aaraştırıcı da toplayacam hepsi kuyruklarımı.

Kosti kalktı masadan da yaklaştı pençereyä. Taazä güz havası girdi kabinetä, doldurdu karannıı seslärlän. Ardılıp pençerä setinä, Kosti tutuşturdu ţigarasını, sırnik yalını aydınnattı onun kapsamış suradını. Yoska alatlamayarak yaklaştı da dostu gibi başladı kolvermää zihir tütünü içerin derinniinä.

‒ Sän hep düşünersin o asılmışı mı, ba adam? Yok başka işin mi? Belli, ani örtüsü kaymış, onuştan da atmış çatıyı ensesinä. Diil çoktan bana sölärdin, ani o, kendi-kendisinä mesaj yazıp, zorlatmış fikirini bitkisiz…

‒ Var burada nesä taa, Yoska. ‒ Kosti yorgun uuşturdu annısını. ‒ Kvartirada bulundu iki telefon. Biri ‒ smartfon, angısına hepsi mesajlar gelmişlär. Ölünün ortaklarının laflarına görä bu onun telefonu. İkinci telefonda hep asılmışın parmak izleri. O ikinci telefondan mesajlar yollanmışlar. Ama yok sim karta onun içindä, annêêrsın mı?

‒ Sim kartayı o vardı nicä sıbıtsın asılmaktan ilersi günü.

‒ Ölä, ama ekspertlär söleer, ani adam can vermiş avşamnen, edi hem sekiz saatların arasında. Bitki mesaj gelmiş smarfona on minut ona: «Kurtulmak». Sade bir laf. Kim yazdı bu mesajı?

Yoska şüpeli kaşıdı tepesini. Uzadarak vakıdı, tutuşturdu taa bir ţigara.

‒ Yok ne söleyim. Kimsä yazdı da, çıkarıp telefondan sim kartayı, yok oldu kvartiradan.

‒ Kim? Kapu kitli içyandan, anatar erindä. Balkon kapusu da kitli, sekizinci kat. Kvartirada yok bir dä parmak izi, bir dä pıstiya, ani var nicä sölesin ikinci kişinin bulunduu için, bän odalarda herbir karışı birkaç kerä aaraştırdım. Kamera da giriş kapusunun üstündä hiç bir yabancı surat çıkarmamış.

‒ Bilmerim, Kosti. Burada pek çok biyaz erlär var. Kim istärdi o çocuun ölümünü? Onda dost yoktu, senselelerdän sade mamusu, kapancıyka. Karannık bu iş hem çözülmäz, bana kalsa.

‒ Bän dä bölä başlêêrım düşünmää. Lääzım kapamaa bu işi… Yazık, ani Şerlok Holms yaşêêr sade kiyat yapraklarında… ‒ Kosti buruk sırıttı bu sözlerdä.

Yoska açtı kapuyu da, dönüp, düşürdü:

‒ Kosti, eter imää kendi-kendini. Bu işi, bana kalsa, Holms da açamayaceydı. İiliktä!

‒ Hadi bas, Yoska. Aylenä seläm.

Kosti kapadı pençereyi, çekti perdeyi. Ayakça masanın yanında genä başladı aktarmaa işin sayfalarını. Birkaç minuttan sora, üfkeli attı onnarı seyf içinä. Noutbuk süünrmesi baaşladı ona bitki iki minut iş uurunda. Yorgun kafası birdän annamadı, ne ses işidildi cöbündän. Mesaj geldi. “Karı düşüner, neredäyim”, ‒ peydalandı fikir.

Ama bu diildi Kostinin eşi.

Bilinmeyän nomerdän mesajdı.

Sade üç laflan.

«Bän seni görerim».

Nikolay ESİR