Modern psihologiya

Kapu açıldı. İrina girdi beklemäk odasına. Otuz iki yașındaydı, sarı saçlı karı. Sekretar, bakıp ona, gülümsedi.

‒ Buyurun, ‒ dedi.

‒ Sabaa hayır olsun, ‒ dedi İrina. ‒ Benim var bir bulușmam doktorlan, psihologlan…

‒ Aha, ‒ cuvap etti sekretar. ‒ İrina?

‒ Da, bänim.

Sekretar baktı duvarda asılı saada.

‒ Șindi doktor lafeder bir bașka insannan. Sizin bulușmanız beș minuttan sora olacek. Buyurun.

Elinnän gösterdi bir skemnä. İrina oturdu. Baktı önündeki alçak masada olan dergilerä. Seçti birisini, bir moda dergisini. Açtı onu, okudu bir yazıda biri-iki cümlä, çevirdi sayfaları, okudu taa biri-iki cümlä, içini çekti, çevirdi sayfaları genä, koydu dergiyi genä masaya. Bekledi. Birkaç minuttan sora iç kapu açıldı. Hızlı-hızlı çıktı bir orta yașlı karı. O tutardı saa elindä bir küçük paket. Gülümseyip, sekretara gitti.

‒ Var nasıl giräsiniz, ‒ sekretar dedi İrinaya.

İrina, kalkıp, ayaa girdi öbür odaya. Orada gördü doktoru, bir büük adam, 140 kila, o oturardı yazı masasının ardında. Teni bim-biyazdı, nicä çii ekmek hamuru. Duvar yanında vardı bir divan. Pençeredä bir sinek “zzz” sesini çıkarardı cama karșı. Doktor kımıldamadı. Birkaç momenttän sora: “Buyurun, ‒ dedi bir duygusuz seslän. Yavaşıcık kaldırdı saa kolunu. Elinnän gösterdi divanı. ‒ Buyurun, ‒ dedi genä”.

‒ Doktor Demirbaș? ‒ dedi İrina. ‒ Benim adım İrina.

Doktor gülümsedi. Cuvap etmedi biraz vakıt. Biktidä duygusuz suratlan hem duygusuz seslän: “Da, ‒ dedi. ‒ Da, benim adım doktor Demirbaș”.

Kırptı gözlerini beș-altı kerä.

‒ İslää, ‒ dedi doktor. Yavaș lafedärdi. Yoktu duygu onun sesindä. ‒ Söläyin, ne var yașamanızda. Neçin istediniz lafedäsiniz benimnän? Acaba sizin yașamanızda zorluk mu var? Var problemanız mı?

İrina patladı aalamaa. Koydu suradını ellerinä. Bir vakıttan sora baktı yukarı. Sildi gözlerini. Bitkidä vardı nasıl lafetsin.

‒ Of, doktor, ‒ dedi, ‒ diil problema, ama problemalar, çok zorluk, sansın zorluk fırtınası. Bilmeerim, ne yapayım.

Sinek uçtu pençeredän. Kondu İrinanın koluna. İrina silkti onu. Sinek uçtu genä, kondu doktorun yazı masasına.

Doktor kırptı sol gözü on-oniki kerä. Kımıldamadı.

‒ Söläyin, ne olêr, ‒ dedi.

İrina çekti bir büük soluk.

‒ İlkin, ‒ annattı, ‒ bobam geçindi altı ay geeri. Çok sevärdim onu hem, elbetki, çok kahırlandım. Çok aaladım. Çok özleerim onu.

Baktı doktora, ama doktor cuvap etmedi. Kırptı gözlerini üç-dört kerä.

‒ Hem sora, ‒ İrina devam etti, ‒ anamın durumu taa kötü oldu. Bitki beș yıldır, sanêrım, ani yavaș-yavaș kaybeder aklını. Demeerim, ani deli olêr, ama unudêr, deyelim. Örnek, açan lafederim onunnan, çoyu vakıt bilmeer, kimim bän. Bana sorer, adım nedir. Kimär kerä saner, ani o altı-edi yașında. Durumu kırêr üreemi.

Baktı doktora. Duygu yoktu onun suradında. Geçti birkaç minut.

‒ Sesleerim, ‒ dedi doktor. ‒ Devam edin.

İrina çekti içini.

‒ Sora, ‒ dedi, ‒ iki ay geeri bana söledilär, ki güüsümdä rak var. ‒ Çeketti genä aalamaa. ‒ Doktor, isteerlär kesmää benim gözäl güüslerimi!

Doktorun suradında duygu hep yoktu. Çeketti açmaa aazını, ama kapadı onu genä.

‒ Devam edin, ‒ dedi. ‒ Var mı taa çok iș?

‒ Var, var, ‒ cuvap etti İrina. ‒ Diil çoktan üürendim, ani kocamın var sevgilisi. Yaptık bir büük kavga o tema için, da bitkidä kocam bana söledi, ani isteer ayırılmaa bendän, zerä isteer evlensin o kirli orospuylan. Doktor, kısmetim karaymıș! Annadınız mı?

Doktor cuvap etmedi birkaç minut. Bitkidä: “Da, ‒ dedi, ‒ da, annadım. Devam edin.

İrina sildi gözlerini genä.

‒ Var taa bir acı, ‒ dedi. ‒ İki hafta geeri on altı yașlı kızım bana söledi, ani aardır. Sölemiș yavklusuna, dedi, da çocuk ansızın gitmiş, sanêrız, ki șindi Moskvadaymıș, ama telefon açmêêr, kiyat yazmêêr. Sansın isteer saklanmaa. Kızım aalêêr bütün günnär hem gecelär.

Doktor kırptı sol gözü edi-sekiz kerä.

‒ Var mı taa çok iș? ‒ sordu.

‒ Da, var, ‒ cuvap etti İrina. İçini çekti. ‒ Geçän cumertesi çocuum bana deer, ki saner, ani diil çocuk, ama bir kızdır, angısı bulêr kendisini nicä bir kapancı bir çocuk güüdesindä, hem dä isteer bir operațiya, doktorlar yapsınnar, ani kız olsun. Ey, doktor, ne yapacam? Nasıl yașayacam, açan benim yașamamda var bu problemalar? Bilmeerim, ne yapayım!

Doktor sa kımıldamadı. Duygu yoktu suradında. Sinek uçtu masadan. Kondu doktorun burnusuna. O görmedi onu.

Yavaș-yavaș açtı yazı masasında olan bir çekmeceyi. Aldı ondan bir kartondan kutu. Koydu kutuyu masa üstünä. Savaștı açmaa onu, ama açamadı. Zorlan savaștı. Ansızın kapak uçtu havaya, da binnärlän kopça fırladı. Daaldılar hereri, masaya hem erä.

‒ Ey, doktor! ‒ baardı İrina. ‒ Kaybettiniz hepsi kopçalarınızı!

Doktor kımıldamadı. Baktı kopçalara, angıları vardı masada.

‒ Da, ‒ dedi. ‒ Daalmıșlar.

İrina kalktı ayaa.

‒ Yardım edeyim, ‒ dedi. ‒ Toplayım onnarı.

‒ Yok, ‒ cuvap etti doktor. ‒ Brakın onnarı. Sekretarım toplayacek onnarı sora. Yok problema.

Topladı irmi-irmi beș tayna auçuna.

‒ Problemalarınıza te çözümünüz, ‒ dedi. ‒ Açan var bir zorluk yașamanızda, alın bir kopça. Açan var mutsuzluk, alın bir kopça. Bän içerim bu kopçaları. Pek beenerim onnarı. Benim yașamamda yok problema, yok zorluk, yok kahır. Hepsi ișlär isläädir.

Uzattı elini.

‒ Te, buyurun, alın. Problemalarınız yok olaceklar, nicä duman.

İrina kalktı ayaa.

‒ Saa olun, doktor, ‒ dedi. ‒ Saa olun, ama sanêrım, ani üürenecäm yașamaa problemalarımnan.

Gitti kapuya dooru.

‒ Bekläyin, bekläyin, ‒ dedi doktor, ‒ taa var irmi minut bizim bulușmamızda.

İrina güldü: “İsläädir. Saa olun vakıdınız icin, doktor. Sanêrım, ani șindi taa isää duyêrım kendimi. Diil lääzım kopçalar.

Gitti.

 

Monah Kosmas

Добавить комментарий