Sarfoşluktan ayıklaa V: çok yıl cendemdä

Anonim Alkogoliklär toplantımızda ișideceniz bir șașılacek iș. Var kimimiz deer, ‒ hem bän dä ölä deerim, ‒ ani geçirdik çok yıl cendemdä, sansın bir kapanda. Da, deeriz, ani diri olarak yașardık cendemdä. Açan bir kardaș lafeder ölä bir toplantıda, hepsimiz sallêêrız kafamızı, zerä annadık, da kimimiz içimizi çeker, bekim, fısıldêêr kendi-kendinä: “Da, benim gibi, ‒ ya da, ‒ benim yașamam öläydi”, ‒ zerä bileriz cendem geografiyasını. Nasıl unudalım onu? Aklımıza getireriz sokaklarını, meydannarını, yapılarını, erdän buluda gübürünü, kırık camnarını… Așaalı-așaalı oflêêrız kendi-kendimizä, açan getireriz aklımıza, nasıl biz sansın kayıp canmıștık o zeet erindä. Cendem sesini, kokusunu, dadını, görünüșünü hem diimesini hiç unutmayacez. Tutêrız akılımızda, kaç kerä baktık kendimizä aynada hem dä gördük bir umutsuz surat hem dä karıșıklıklan hem duygusuzluklan dolu gözlär. Titirerim, açan düșünerim o günnär için.

Da, șindi serbestiz, ama hep tutêrız aklımızda, ani bir kerä kaldık nicä umutsuz cannar zeet erindä. Benim sponsorum, adam angısı gidim, angısı bana yardım eder, ani ișleyim oniki adımı, bana söledi bir kerä ya da halizdän çok kerä: “Yorgi, tut iki elinnän senin zeetlerini. Hiç unutma onnarı. Hiç unutma, nasıldı. Bilersin mi, neçin? Zerä zenginniktän taa paalıdır sana, nicä bankta çok para, nicä çok altın, zerä șeytana karșı kuvetli silähtir. Allah isteer, ani sän ayık kalasın, ama șeytan isteer, ani içäsin. Lääzım tutasın aklında, nereyi șeytan isteer, ani gidäsin”. İstämeeriz unutmaa, nasıldı o kara yıllar, hem onnarın zeetlerini, zerä istämeeriz dönelim o duruma. Hem kimär kerä bir șașılacek iș olêr — açan, deyelim, çekederiz unutmaa, nasıldı, ansızın göreriz bir korkulu düș da düșüneriz, ani düștük geeri o cendemä. O koşmar ‒ nicä Allahtan bir baașıș. Biraz sorna annadacam bu iș için taa çok.

“Nesoy deli laf söleersin, Deli Yorgi? ‒ soracenız. ‒ Acaba bir șakaydır mı?” Ama bu diil deli lafı hem diildir bir șaka. Söleerim sizä dooruluu. Bu bir alkogoliin çirkin realizmasıdır. Kolay-kolay gelmeer bizä tutmaa aklımızda geçmiș zamanımızın acı günnerini. Elbetki, ayık yașamamızda bir zor iștir, zerä halizdän kim isteer düșünsün zeet hem dert hem acı için? Söleyecäm sizä dooruluu, bän beenmeerim zeeti! Ama kablederim situațiyayı ölä, nasıl bulêrım onu. Nedir o situațiya? Annadacam. Alkogolizmada hem ayıklıkta var bir fasıl situațiya, zerä var nasıl seçeyim iki kötü iș arasından: 1) isteerim mi döneyim cendemä? ya da 2) isteerim mi tutayım aklımda, nekadar kötüydü cendem, açan oradaydım, zerä hiç istämeerim döneyim orayı?

Deyeyim bunu da. Șeytan hep isteer aldatsın beni. O hep fısıldêêr benim kulaama: “Baaaa… diildi okadar kötü, açan içärdin. Vardı birkaç gözäl moment, getirmeersin mi aklına? Bekim, halizinä diilsin alkogolik. Brak bu zor ayıklık programasını da hoșlan yașamandan!” Ozaman bän, oflayıp, cuvap ederim șeytana, nicä İisus söledi bir kerä: “Git bendän. İstämeerim döneyim senin evinä, kär bir padișah evi dä olsa, zerä betvalı erdir!”

Bekim, soracenız, nasıl bir diri insan yașêêr cendemdä. “Annamêêrız onu, neyi söleersin bizä, Deli Yorgi, ‒ deyeceniz. ‒ Nesoy laf bu? Acaba kullanêrsın bir metafora mı, açan ölä lafedersin? Annamêêrız bu cendemi, ani söleersin, ki gittin orayı. Nasıl olacek ölä iș? Cendem diil mi er, neredä kalêr ölülär?”

Of, bilmeerim. Bän diilim bir bilgi adamı. Diilim bir teolog. Bilmeerim metaforalar için. Ama savașacam annatmaa, ne isteerim söleyim.

“İslää, ‒ söleyeceniz, ‒ ama var mı nasıl annadasın bizä o cendemi, ani biz annayalım, ne isteersin sölemää?” “Aha, ‒ bän cuvap ederim, ‒ islää soruș”. Biliniz bunu ‒ diri hem ölü arasında var sansın bir gölgä dünnesi bu dünnenin içindä, neredä erleșerlär o zavalı insannar, angıları diil ne diri, ne dä ölü, nicä biz, açan aktiv alkogoliktik. Yok, lafetmeerim zombilär için. Diil nicä filmdä o canavarlar. Metaforaylan mı lafederim? Bilmeerim. İsteerim vereyim sizä sansın bir resim, bir fikir, bir patret, ani göräsiniz aklınızlan, ne söleerim. Deerim, ani aktiv alkogolik bulunêr ölä durumda, sansın gezer diri insannar arasında, bekim, lafeder onnarlan barabar hergün nicä bir robot, ani benzeer bir insane, ama onda yok duygular, nicä var insanda, bekim, onun var karısı hem ușakları, bekim, onun var iși, bekim, komușusuna sallêêr elini “seläm”, ama duyêr kendisini sansın binnärlän kilometra uzak onnardan. Eski günnär, açan bän içärdim, gezärdim bu dünnedä sansın bir tılsım, ani gezer diri insannar ortasında. Tılsım görer diri insannarı, ama onnar görmeerlär onu, sansın yok orada. Ozaman benim durumumdu, sansın bän vardı nasıl göreyim, ani onnar, bașka insannar, diriydi, ama bän diildim. Ya da bilersiniz mi, nasıldır açan bir magazindä bulunêrsınız da görersiniz dıșandakı sokakta bir dostunuzu da sallêêrsınız ona elinizi camdan, ama dostunuz hiç bilmeer, ani siz oradaysınız? Öläydi benim durumum, açan içärdim, hem sanêrım, ani her aktiv alkogoliin durumu ona benzeer ‒ nicä yașamaanın ortasında ölüm, nicä bașka insannarın rayı ortasında biz bulunêrız bir özel cendemimizdä. Annamêêrız, nasıl etiștik orayı, ne dä nasıl var nicä çıkalım.

Savașacam annatmaa bu iși taa belli. Nedir cendem? Düșünmeyelim ölümdän sorna situațiya için. Deerim, nedir cendem insan için, angısı orada bulunêr? Nesoy fikiri var? Nesoy duygusu var? Bir kerä bän okudum bir kiyat, bir ayoz boba tarafından yazılı, unuttum onun adını, ama brakalım o adı bir tarafa. O ayoz boba sölärdi, ani cendem ‒ bir derin yalnızlıktır. Cendemdä bulunan cannar lafetmeerlär biri-birinnän. Sanêrlar, düșünerlär, duyêrlar, ani diiyämeerlär bașka kișiyä, ne Allaha, ne bir bașka insana. Bilerlär sade bir iși, ani dayma yalnız olaceklar. Allah sa ‒ Allah ișidecek mi onnarın duasını? Bilmeerlär, ama inanêrlar, ani işitmeyecek. Elbetki, var dert cendemdä, ama en büük dert yalnızlıktır, zerä yalnızlık duudurêr umutsuzluu. Annêêrsınız mı, nasıldır olmaa yalnız hem umutsuz daymaların daymalarınadak? Ölädir aktiv alkogoliin durumu.

Bilersiniz, ani okuyêrsınız bu yazıyı, ani bän klisedä okuyucuyum. Yardım ederim türlü slujbaylan hem okuyêrım türlü tekstlär. O tekstlär arasında var “Altı psalmalık”, ani okuyêrız sabaa slujbasının bașında. Elbetki, nicä bileceniz onun adından, “Altı psalmalıkta” var altı psalom Eski Balaantıdan. Birisindä, seksän edinici psalomda, prorok David lafeder bir duada onun zeetleri için. Açan okuyêrım o psalomu klisedä, zorlan okuyêrım, zerä hep geler yașlar gözlerimä, zerä hep aklıma geler düșünmeklär kendi zeetlerim için, açan aktiv alkogoliktim. Koyacam burayı psalom tekstini, ani annayasınız:

87 Ey, Saabi, benim kurtuluşumun Allahı, gecä-gündüz bän Seni çaardım, ko Senin önünä çıksın benim duam, iilt Senin kulaanı benim yalvarmama. Zerä kahırlan benim canım doldu, hem ömürüm benim ölümä yaklaştı. Mezara girennerä katıldım, kuvetsiz adam gibi oldum, ani ölülerin arasında, nicä mezarda uyuyannar, angılarını Sän anmêêrsın, zerä onnar Senin elindän atıldılar. Koydular beni derin kuyuya, karannaa hem ölüm gölgesinä, benim üstümdä Senin üfkän aarlaştı, hem hepsi dalgalarını Sän dooruttun bana. Yakındakılarımı uzaklaştırdın bendän, onnar bendän azetmedilär; kapalı kaldım da çıkamadım. Kahırdan gözlerim yufkalandı; bütün gün çaardım Seni, ey, Saabi, ellerimi Sana uzattım. Acaba ölülerä mi Sän nışan yapêrsın? Osa onnar, kalkıp, metinneyeceklär mi Seni? Yada kim mezarda Senin hayırını hem ölümdä Senin dooruluunu haberleyecek? Acaba tanınacek mı karannıkta Senin nışannarın hem öbür dünnedä Senin hakikatın? Ama bän Seni, ey, Saabi, çaarêrım, hem sabaalän benim duam etişsin Sana. Neçin, ey, Saabi, brakêrsın benim canımı, çevirersin bendän Senin üzünü? Fakirim, gençliimdän beeri zor çekerim, üüseldim, alçaklandım da yoruldum. Senin üfkän etişti bana, korkunç işlerin Senin beni sarsıttı, su gibi herzaman beni sardı, hepsi barabar dolayladılar beni. Kafadarımı hem yakındakımı uzaklaştırdın bendän, hem dostumu da − benim kahırlarımdan.

Ey, Saabi, benim kurtuluşumun Allahı, gecä­-gündüz bän Seni çaardım, ko Senin önünä çıksın benim duam, iilt Senin kulaanı benim yalvarmama.

Bilerim, ani șindi var taa bir sorușunuz. Bana soracenız: “Ey, Yorgi, siz ‒ alkogoliklär ‒ nasıl girersiniz o cendemä? Nasıl olêr? Açan biz içeriz alkogol, ölä iș olmêêr bizä. Biz mutlu olêrız. Bizä șarap verer șennik hem hoșluk. Güleriz, gülümseeriz hem çalêrız gözäl türkülär. Ozaman bir yortu gibidir. Neçin diildir ölä sizä? Nasıl olêr, ani biz șaraplan raya gideriz, açan siz cendemä gidersiniz?”

Uau! Saa olun o soruș için, zerä pek islää soruștur! Savașacam belli-belli annatmaa. Var bir paradoks, zerä bilgicilär söleerlär bizä ani alkogol ‒ nicä bir uslandırıcı ilaçtır. Bän diilim spețialist, ama okudum iki-üç kiyat, doktorlar tarafından yazılı, neredä annadılêr ne olêr güüdemizdä hem ne olêr duygularımıza, açan içeriz çok alkogolu. Alkogol bastırêr duygularımızı. Hepsimizä ölä yapêr, alkogolikä hem diil alkogolikä. Açan içeriz alkogol küçük kvantitindä, bastırêr bizim korkumuzu, utancımızı hem bașka duygularımızı, ölä nasıl çalêrız, kär açan yok nasıl islää çalalım, dans ederiz açan islää dans etmeeriz, söleeriz ahmak șakalar, nicä küçük ușaklar yapêrlar. Yapêrız ișlär, ani korkêrız yapmaa, zerä korkumuz hem utancımız yok olmuș. Alkogol bastırdı onnarı. Duyêrız kendimizi taa serbest. Onuștan mutlu olêrız, zerä var nasıl brakalım yașmamızın hepsi zorluklarını, hepsi belalarını, hepsi kahırlarını bir tarafa. Ozaman normal içkiylän sansın pineriz göklerä bir merdivendän.

Situațiya bașkadır bizdä, alkogoliklerä, angıları çok içer, zerä içkiyä esir olduk. Alkogol hep uslandırıcı ilaçtır, ama büük kvantitatlan çekeder bastırmaa diil sade korku hem utanç, ama bastırêr șen, mutluluk, şükürlük hem bașka gözäl duygularımızı. Annamêêrız, ne olêr, zerä tutêrız alkımızda evelki situațiyayı, açan, nicä normal insannar, biz dä mutluyduk, açan içärdik. “Ne oldu? ‒ kendi-kendimizä sorêrız. ‒ İstedim mutlu olayım, ama aalêêrım. İstedim çalayım bir türkü, ama ansızın üfkelendim bir erifä da urdum ona, bilmeerim neçin. Ya da çekettim içmää sansın bir yortudaydım, ama uyandım ertesi sabaa kapanda. Bana deerlär, ani vardı bir yumuruk kavgası, ama bän tutmêêrım aklımda hiç bișey. Deerlär, ani getirdilär öbür erifi bolnițaya, beni da burayı, kapana. İstedim içeyim sade bir-iki piva, ama bilmeerim, nekadar içtim, ne oldu, ne dä neçin ölä oldu”.

Taa bir paradoks var. Normal insanda, alkogol bastırêr korku hem utanç duygularını, ama alkogoliktä, alkogolizmanın bitki basamaanda çok kerä var sade korku, utanç hem üfkä. Halizdän benim alkogolizmamın bitkisindä vardı korku, salt okadar. Korkardım herkezdän hem her iștän. Sanardım, ki herkez oldu benim dușmanım.

Te cendemimiz. Șindi annadınız mı?

Sölediydim, ani annadacam sarfoș düșü için. Seftä açan bän gördüm bir ölä düș, ansızın uyandım. Ter-su içindäydim, ürääm urardı bir büük daul gibi, da bilmärdim, neredäyim. İçerimdäyim mi? Ya da düș padișahlıında mı? Açan annattım olayı Anonim Alkogoliklär toplantısında, güldülär kardașlar, angıları bendän taa çok vakıt ayıklıktaydılar. “Kahırlanma, ‒ bana dedilär. ‒ Biz dä gördük ölä düș”.

Annadayım o ilk sarfoș düșünü, ani biläsiniz, ne isteerim söleyim. Düșümdä oturardım Andy’s Pizzada Kișineftä, bizim AA toplantımızın erinä yakın. Yoktu piţța benim önümdä masada, sade bir kofe çölmää, ama kofe çölmää içindä yoktu kofe, ama rakı. İçärdim. Bu kötü düșün bir önemni elementidir, ani sarfoș düșündä hep içeriz, açan düș çekeder. Yok karar. Artık döndüydük içmeyä. Ölä oturardım orada, içärdim, da geçärdilär sokaktan AA toplantısından türlü-türlü kardașlar. “Ey Yorgi”, ‒ bana söledilär hem dä, gelip, benim masama oturdular. “Allahım benim, ‒ bän fısıldadım kendi-kendimä, ‒ șindi ne yapacam? Göreceklär, ani içerim genä. İstämeerim, ani bilsinnär”. Yavaș-yavaș koydum bir yaprak peşkiri kofe çölmää üstünä hem dä devam ettim lafetmää, sansın hepsi normaldı. Ozaman ansızın uyandım ter-su içindä, nicä söledim.

Șindi inanêrım, ani Allah yollêêr o düșleri, zerä O isteer, ani bän unutmayım, ki benim ayıklıım Ondan bir baașıștır, hem ani lääzım șükür edeyim Ona, ani büun içmeerim.

Deli Yorgi