Üüsüz can

Üüsek dalda kuşçaaz çalardı
Gözäl hem incecik sesinnän.
Anasını, beki, çaarardı,
Olmaa istärdi anasınnan.

Sesi çancaaz gibi ötärdi
Hem dä bıçak gibi keskindi.
O uzaktan işidilärdi,
İncäydi ses, ama çetindi.

 

 

Geldi avşam, da karannardı,
Gök örtünärdi yıldızlarlan,
Fakir kuşçaaz umutlanardı,
Dostlaşarak serin lüzgärlän.

Geçti gecä, aydınnandıydı,
Ama kuşçaaz çaarardı, nicä
Üüsüz uşak çaarmaa kayıldı,
Taa anası onun gelincä.
Viktor Franjev