Uyumaa

“Uyumaa. Sade etişeyim  evä da cingilecäm  divan üstünä. Uyumaa. Kapamaa gözlerimi da sessizliktä sade uyumaa. Te planım. Beenerim bu planı! Başka bişey istämeerim”.

Vladislav çıktı şkoladan. Onun okuldaşları hepsi artık gitmiştilär. Çıktı büük sokaa, da yavaş  aylandı durakta duran bir sürü maşınayı, da geçti yolun öbür tarafına. “Nadi büün dedi, ani o haylaz bir çocuk. İstämeer üürensin uroklarını. Bu – birinci urokta, fizikada. Nadiylän barabar oturêrlar artık yılın taa çeketmesindän, o herkerä suuk kendini götürärdi, ama büün heptän.

Literaturada sa Angelina Dmitrievna dedi, ki o okuyêr, ama bişey annamêêr. Dooru cuvap verämedi soruşlara.

Neçin bän söleyim, ya? Sansınnar, ani bän bişey bilmeerim, ani okumadım… İkisi dä bir gündä!”

“Bän düşünerim, ne sendän olacek, be, Vladislav. Sän gördün mü notaları? Nezaman düzeltecän durumunu? Belli, ki genä okumamışın ya da okudun, ama… bilmeerim, nesoy okudun? Boşuna vakıt kaybetmäk,” – uroon bitkisindä söledi Angelina Dmitrievna.

Etişti evä. Attı çantasını köşeyä. Girdi telefonundan internetä. Bişey yokmuş. Okudu telefonuna ükledii cümbüş kiyadını, gözlerini birkaç sefer geçirip soldan saaya,  gülümsedi – sade dudakların saa tarafı biraz yukarı kalktı. Koydu telefonunu bir tarafa.

“Annamêêrım! Ne onnar bendän isteerlär!”

Bastı televizorun pultuna. Başladı bakmaa bir programayı, sora öbürünü. Buruşturdu aazını. Genä biraz baktı. Süündürdü da döndü arkasını.

***

Güüdesi bir aar güüdäydi. Elleri hem ayakları sansın kumdandı. Açan kaldırardı biraz yukarı ellerini, onnar, sansın kumdan yapılı, aar düşärdilär geeri. Deniz boyunda gidärdi. Savaşardı saymaa adımnarı. Bir, iki, üç… onüç, onbeş… Of, şaşırdım. Enidän. Bir, iki… Erdä herersi kumdu, uzakta görünärdi gemilär.

***

Daptur geldi telefonun sesindän.

– Alo. İrina? Da. Bän, bilmeerim ne verdilär matematikada. Sade testi yazmaa bitkiyädän, alle. Yok…Yok. Yapmadım taa. Haydi.

Cingildi genä divana.

“Ne aar düş. Ne aar güüdäm, – düşündü. – Hiç bişey istämeerim yapmaa! Uyumaa da. Uf, bulmuş ne gelmää düşümä dä. Aslısında ölä dä var – ellerim kumdan gibi”.

Baktı internettä mesajlarına.

“Varmış  futbol büün okulun yanında. Gideyim mi? Bekim, başka kerä, diil büün. Ne yapayım? Yıkayım mı maşınayı? Yaarın. Söleyecäm bobama, ani yaarın yıkayacam. Testi mi yapayım? Ama taa var vakıt. Yatacam sade. Sade yatacam, nicä Tutanhamon muzeydä.”

Geldi küçük kızkardaşı okuldan. Kaçarak girdi içeri.

– Batö! Sän en islää batüysun! Hem dışarda ölä islää hava, gördün mü?

– Ölä mi? – güldü Vladislav, bakarak tavana.

– Da! – Baardı Sofi da kaçarak çıktı içerdän.

Bir dä, döndü geeri:

– Yardım edecän mi genä, ingiliz dilinidä urokları yapayım?

– Eer seslärsän… – kaldırdı sade kafasını Vladislav, baktı Sofiyä.

– Annaştık! – gülümsedi Sofi da kaçarak genä çıktı.

Vladislav oturdu divanın kenarına. Baktı bir-iki cümbüşä telefonda. Kapadı ekranı, koydu cöbünä. Kalktı da baktı dışarı pençeredän. Gideyim futbola – karar aldı.

Kristina KOÇAN

Добавить комментарий