Yol göstermäk

“Küçük Palermo kasabası” adında restoranın kapusu açıldı. Bir aarif erif girdi. İtalyan-amerikan adamdı, uzun boylu, boksçu ya da pelivan kadar kuvetli. Giiyimniydi bir geniș çizgili koyu maavi kustümnan, bir kara renkli gölmeklän hem bir gök maavisi rengindä ipektän galstuklan. Kustümunda vardı bir kırmızı karanfil. Vardı onun güneș gözlüü dä. Kapuyu açık tuttu. Döndü ardına.

‒ Buyur, ‒ dedi. ‒ Gir. Getirdik seni burayı, tanıșasın bir adamnan deyni.

Bir onbeș yașında olan çocuk girdi restorana. Onun ardında geldi taa bir aarif erif. O ilki gibi giiyimniydi. Koyup pencereyä “kapalı” nışanını, kapadı da kilitledi kapuyu.

Çocuk titirärdi. Ürktü.

‒ Yalvarêrım, ‒ dedi korku dolu seslän, ‒ zarar yapmayın bana. Öldürmeyin beni. Bütün üreemdän yalvarêrım, prost edäsiniz beni.

Onnarın saa tarfında bir büük peyzaj resimi vardı bütün duvarda. Görünärdi Siţiliya rayonu, neredä çiftçilär biçärdilär bereketi. Vardı samannan dolu taligalar, öküzlär hem bir gözäl maavi gök. Tavandan asılıydı plastiktän yapılı üzümnär hem yapraklar, sansın baada. Restoran karannıktı. Masalarda mumnar yanardılar, ama hererdä vardı koyu gölgelär. Havaylan geldilär gözäl kokular. Restoran spageti, ravioli, zeytin oloyu hem sirkä, suan, sarmısak, kara biber, oregano hem fesleen kokularınnan doluydu. Vardı tütünün hem espresonun kokusu da. Gaetano Donizetinin opera “Sevda Sulu İlacı” ișidildi eski viktrolada, ilkin kahırlan fagotun solosu, sora Enriko Karuso çeketti kırılan üräännän çalmaa “Bir Saklı Gözyașı” ariasını. Taa ötedä, derin gölgelerdä, bir masada oturardı bir ihtiar adam seksän iki yașında. İçärdi espreso. Onun ardında ayakta durardı iki uzun boylu adam.

‒ O adam kim? ‒ sordu çocuk. ‒ Hem onun ardında kim onnar? Acaba onnar aarif eriflär, sizin gibi, mi?

‒ Diil, ‒ cuvap etti aarif eriflerin birisi. Onnar diil aarif eriflär, ama yapılı adamnar, kızın çiçusu gibi.

‒ Gel bizimnän, ‒ dedi öbür aarif erif. Getirdilär çocuu ihtiarın masası önünä.

Çocuk bekledi, titiräräk, ani ihtiar adam lafetsin. Bir uzun vakıttan sora ihtiar sordu: “Acaba bilersin mi, kimim bän?”

‒ Yok, ‒ cuvap etti çocuk. ‒ Siz…

‒ Siz mi? ‒ dedi yapılı adamnarın birisi bir üfkeli seslän. ‒ Saygı göster.

‒ Prost edin, prost edin, prost edin, ‒ çocuk dedi hızlı-hızlı. ‒ İstedim sölemää, ani bilmeerim, kim Canabiniz.

‒ O ‒ Don Vito, ‒ dedi aarif eriflerin birisi.

‒ Oooh, ‒ dedi çocuk korku dolu seslän.

‒ Șindi bilersin mi, kimim bän? ‒ sordu ihtiar adam.

‒ Elbetki, ‒ cuvap etti çocuk. ‒ Canabiniz ‒ hepsi bașların bașı, hepsi șeflerin șefi, mafiyanın…

‒ Diil mafiya! ‒ baardı aarif eriflerin birisi. ‒ Biz…

İhtiar yavaș-yavaș kaldırdı saa elini üç santimetra masadan yukarı da çevirdi onu biraz bir tarafa. Aarif erif ansızın kesti lafını.

‒ Biz hiç kullanmêêrız “mafiya” lafını, ‒ dedi ihtiar așaalı seslän yarım-fısıldamak gibi. ‒ Polițiya deer mafiya, hem dä filmnerdä kullanılêr o laf. Biz deeriz “bizim işimiz”. Bän bir biznesmenim. Haydi ‒ bilersin mi, kimim?

‒ Da, ‒ dedi çocuk. Nicä dedi o adam, Canabiniz ‒ Don Vitosunuz.

‒ Hem bilersin mi, nesoy biznes yapêrım? ‒ sordu Don Vito.

Çocuk salladı kafasını.

‒ Da, ‒ dedi. ‒ Nyu-York kasabasındakı hepsi orospu evleri Canabinizin altındadır, hepsi er altındakı kazinolar, hepsi kontrabandacılar… Açan Canabiniz sımarlêêrsınız, adamnarınız öldürerlär, kimi isteersiniz, kär primarı, daavacıları, oligarhları…

Don Vito kaldırdı bir pamaanı. Çocuk kesti lafını.

‒ Bukadar informațiya eter, ‒ dedi çocaa. ‒ Belliki, bilersin, kimim. Șindi var taa bir sorușum. Bilersin mi, neçin benim ișçilerim getirdilär seni burayı?

Çocuk baktı erä. Cuvap etmedi.

‒ Covani, ‒ dedi Don Vito bir așaalı seslän, ‒ o senin adın, diil mi dooru? Covani, annadın mı neçin lääzımdı geläsin burayı?

‒ Zerä Canabiniz istediniz lafedesiniz benimnän bișey için… ‒ dedi Covani utançlan.

‒ Bravo, ‒ dedi Don Vito. ‒ Senin var bir komușun, bir kız, diil mi dooru?

‒ Da, ‒ cuvap etti Covani, ‒ onun adı Ancelina.

‒ Dooru, ‒ dedi Don Vito. Kaldırdı espresosunu dudaklarına. İçti bir küçük yudum.

‒ Senin komușun Ancelina sölemiș onun bobasına, ani dün sabaalen sän lafettin onunnan kötü stillän, nicä bir centlemen lafetmeer bir islää karıylan, ama sansın o ‒ bir alçak orospu olaydı. Sölemiș bobasına, ani sän lafettin onunnan nicä bir hayvan, diil nicä bir saygılı insan, annadın mı? İnsan yașamasında var kurallar, var parametralar. Açan biz yașamêêrız parametralara görä, benzeeriz hayvannara, annadın mı?

‒ Annadım, ‒ dedi Covani.

‒ İslää, ‒ devam etti Don Vito. ‒ Ancelinanın bobası lafetti onun kardașınnan, zerä o, Ancelinanın bobası, bir sıradan adamdır, onun yok payı “bizim işimizdä”, ama bobasının kardașı, Ancelinanın çiçusu, ‒ bir yapılı adamdır. Ölä, o adam, Ancelinanın çiçusu, bana geldi da annattı, Don Vito, var bir problemamız. Var bir çocuk ani lafetmiș terbiyesiz modaylan benim nepotumnan. İsteerim, ani o çocuk silinsin toprak üzündän. İzin vermeerim, ani insannar lafetsinnär ölä benim nepotumnan. Bän sä cuvap ettim: “Salvatore, Salvatore, Salvatore”.  Olmalı, o çocuk salt genç hem ahmak hem gormonnarlan dolu. Bölä yapalım. Bän teklif edecäm ona, ani gelsin burayı. Lafedecäm onunnan. Bekim, bän var nasıl üüredeyim onu bir-iki ișä. Yapacam bir küçük dialog çocuklan. Salvatore sä bana dedi, ki Cannabiniz hepsi bașların bașısınız hem dä benim saadıcımsınız. Yapınız, nicä Canabiniz bilersiniz. Brakêrım bu iși Canabinizin ellerindä, zerä bilerim, ani Canabiniz  ‒ bir onorlu adamsınız.

Covani sä tuttu gözlerini dikili erdä. Don Vito çevirdi suradını ardına. Yapılı adamnarın birisinä dedi: “Getirsinnär bana taa bir espreso”. Adam, iildip bașını birkaç santimetra, gitti așlaa. Uzun vakıt hiç kimsey lafetmedi. Don Vito, kapayıp gözlerini, sesledi operayı. Bitkidä ofițiant, bir biyaz saçlı altmıș edi yașındakı adam, getirdi espresoyu. Koydu onu Don Vitonun önünä. O kaldırdı küçük filcanı dudaklarına.

‒ Aaah, ‒ dedi bir așaalı seslän, ‒ benim gözäl espresom.

Yavaș-yavaș kaldırdı gözlerini çocaa.

‒ Nicä görüner, Covani, ‒ dedi, ‒ bizim var bir problemamız, ani lääzım çözelim. Lafedelim biraz barabar, nasıl lääzım çözelim onu. Sän dä mi bölä düşünersin?

‒ Da, da, Don Vito, ‒ dedi Covani.

‒ Ozaman, eer sän kayılsan, ‒ devam etti, ‒ var benim bir fikirim. Kayılsın mı ișitmää onu?

‒ Elbetki, ‒ cuvap etti çocuk ter-su içindä.

‒ Ölä annadacam fikirimi. Elbetki, sän serbestsin. Eer sän beenmärsän benim fikirimi, eer sän diilsän kayıl ölä yapmaa, zorlatmayacam seni, annadın mı? Ama ozaman, bän lääzım söleyim Salvatoreyä, ani sän hem bän yoktu nasıl yapalım bir annașmak, da ozaman bilmeerim, o ne yapacek…

‒ Kayılım, kayılım, ‒ dedi Covani, ‒ isteerim bileyim Canabinizin fikirinizi.

‒ İslää”, dedi Don Vito. ‒ Te benim fikirim. Annadın, ani sımarlamêêrım seni, ani serbestsin, ani bu sade bir tekliftir. Bölä yapacan, benim fikirimä görä. Gidecän o kıza, Ancelinaya, hem onun anasına-bobasına, hem onun çiçusuna, Salvatoreyä, hem alçak-alçak söleyecän onnara, ani kötü yaptın hem ani pișmansın, hem isteyecän, ani onnar prost etsinnär seni. Ölä yapêr bir onorlu adam, zerä yașamamızda var kurallar, var parametralar. Biz diiliz hayvannar, ama onorlu adamnar.

‒ Saa olunuz, Don Vito, ‒ dedi Covani. ‒ Çok saa olunuz yolu göstermäk için. Yapacam ölä nasıl Canabiniz söledi.

‒ Sanêrsın, ani annaștık mı? ‒ sordu Don Vito.

‒ Da, da, ‒ cuvap etti Covani korku hem utançlan dolu seslän, ‒ sanêrım ani annaștık.

‒ İslää, ‒ dedi Don Vito. ‒ Ozaman var nasıl gidäsin.

Kapadı gözlerini genä. “Aaah, Karuso, Karuso, ‒ dedi kendisinä bir așaalı seslän, fısırdamak gibi, ‒ üz yılda sade bir oldu senin kadar gözäl bir çalgıcı.

 

Monah Kosmas